de 'come back'

Kijkt he, omdat ik nu toch weer goed in vorm aan't komen ben, ben ik ook deze ochtend weer gaan lopen, maar nu niet in de bergen maar op het strand. Het zit zo, vanaf vandaag doen mijn vier jongsten een vier weken durend 'life guarding' kamp op het strand. Iedere ochtend rij ik hen tot daar en met mijn gekregen parkeerpas mag ik daar gewoon de hele dag blijven staan, gratis en voor niets. Mijn conditie kan wel een goeie boost gebruiken en omdat ik geen vermoeidheid voel van de voorbije looptochtjes, stelde ik de iPod in op dertig minuten. Dat leek me lang genoeg aangezien op het zand lopen veel moeilijker is. Eens zien of ik het kan uithouden zo lang?

Door het mulle zand stapte ik van de parking onder de pier naar de waterlijn, daar aangekomen begon ik te lopen, eerst naar rechts tot aan de rotsen, zeer langzaam om op te warmen en onderweg liep me een hele bres twintigers Life Guards in spe me voorbij, aan het einde aan de rotspartij stonden ze te puffen en uit te blazen toen ik me daar op mijn gemakje omdraaide en de hele terugweg aanvatte. Ha, dat hadden ze niet gedacht he van dat moedertje!? Maar daar was ik nog maar net opgewarmd, helemaal terug tot onder de pier en dan nog het hele andere eind tot het tijd was om om te keren, derig minuten exact met mijn snelste pace ooit, wat een voldaan gevoel!

Ongelooflijk hoe fijn het daar lopen was, laag tij en schoon het water volgend op de hardste strook zand, buiten de kinderen van het kamp was er geen kat te zien. Heerlijk rustig, waar vind je dat nog tegenwoordig tijdens het midden van het toeristisch hoogseizoen?

Morgen niet, maar woensdag loop ik daar opnieuw en dan wat langer, vanaf nu ben ik weer goed op dreef. Die afgelopen kwakkelweekjes zullen wel goed geweest zijn, wat rust en aanpassing voor een lichaam dat nog moet wennen aan al dat lopen, ik voel me sterker dan ooit. En dat toch allemaal dankzij die start-to-run van negen maanden geleden. Wie had dat toch kunnen denken dat ik zomaar zonder gezeur en gezaag mezelf een goeie gewoonte heb kunnen aanleren, ik ben er Evy nog altijd dankbaar voor.

het gezin en ik

Dezer dagen weet ik soms niet goed waar ik mijn berichtjes het beste kwijt zou kunnen, hier of op de vanbrandekes gazette. De kinderen zijn thuis en dan zijn mijn verhaaltjes evengoed die van hen, we doen de dingen nu samen. Best gezellig na maanden het huis voor mezelf gehad te hebben, stil en rustig maar ook steeds die klok in het oog houden, want een schooldag is zo om, en taxi-mama wordt overal en op tijd verwacht.

Nu is het eenvoudiger, Evelines trainingen, Alexanders school, af en toe een avondwedstrijd, een speelpartijtje, een orthodontics afspraakje, een ditje en een datje, maar gevarieerder en minder stressvol, zoals dat in een vakantie hoort te zijn.

Het voelt hier trouwens een beetje leeg in huis. Alex is vaak bij zijn vriendinnetje thuis en Catherine is nu drie dagen mee op reis als moedershulp of babysit met het gezinnetje waar ze zo vaak samen met Helena gaat helpen. Door te spelen met het enig vijfjarig dochtertje zijn de ouders wat ontlast en kunnen ondertussen andere dingen doen, en voor het kindje is het ook erg goed om met andere kinderen te zijn. En mijn dochters vinden het erg fijn en worden er tegelijkertijd financieel beter van, ze voelen zich zelfs vaak schuldig omdat ze betaald worden om te spelen, een gek idee.

Ondertussen probeer ik mijn opgebouwde conditie van de start-to-run podcasts zo goed mogelijk te houden, drie keer per week wil ik erop uit gaan. De timing zal wat meer varieren maar tot hier toe ging het goed. Zo liep ik woensdagochtend een uurtje en haalde in die tijd de 10 kilometer. Als ik dit kan houden dan ben ik tevreden. Toch kruipt dat vroege opstaan nu al in onze kleren, ik heb geen moeite met in slaap vallen en slaap als een blok. Een gezonde moeheid waarbij ik ook maar langzaam wakker wordt maar eens ik wakker ben ga ik wel de hele dag fit en actief verder.

Nog geen kilogram ben ik afgevallen, niet na al die kilometers en zelfs niet nu ik al een tijdje wat meer op mijn voeding let, toch lijk ik slanker en voel ik dat ook aan sommige kledingstukken. Is het dan waar dat spieren zwaarder wegen dan vet?

Maar mijn buikje blijkt wat stabiel te blijven en daar zou ik nu toch graag wat aan gaan doen. Zo denk ik er aan om op de loopvrije dagen wat buikspier en andere oefeningetjes te gaan doen thuis op de mat. Nu de motivatie nog vinden, zou daar ook zo geen fantastisch podcast programma voor bestaan?

5k naar 10k les 30

Dit was dan de laatste keer, nog 1 keer heb ik samen met Evy opgewarmd-stretchen-gelopen met versnellingen-uitgelopen-stretchen, en dit op de Heilige gronden van de Indianen, met de zon, de dieren en andere lopers als toeschouwers. Maar ook weer met die Indiaanse die iedere ochtend tussen acht en negen aan de ingang van het park met een vast ritueel deze wondermooie natuur staat te begroeten, heel mooi en rustig omarmt ze die in de richting van de zon. Ondertussen zijn we oude bekenden geworden en kent ze ook al een beetje mijn loopritueel, ik ben haar ongekende en daarom wat rare gedragingen gewoon geworden en zij die van mij.

De les was naar mijn gevoel veel te kort, maar 38 minuten, waarvan de eerste 3 zachtjes inlopen, dan een minuutje huppelen en weer 3 minuten rustig lopen, dan de benen stretchen. En toen gingen we 24 minuten aan goed tempo gaan lopen, over het paardenpaadje tussen de struiken voelde ik me helemaal top en een met de natuur, onderwijl hebben we vier versnellingen gedaan van telkens 2 minuten, amai, dat was lang! De derde versnelling heb ik forfait moeten geven, in plaats van heel hard te gaan lopen alsof het voor mijn leven was, heb ik moeten stappen, ik had net een stevige bergop achter de rug en het was minderen of doodvallen, maar tegen de vierde versnelling was ik al lang weer gerecupereerd en liep ik toch nog eens de benen uit mijn lijf. En dan op het einde nog eens enkele minuten rustig uitgelopen met Evy die afsheid van me nam, ik kreeg er bijna de tranen van in mijn ogen, ik begon me zo heel erg nostalgisch te gaan voelen en nam steeds maar weer meer en meer vaart, bijna wou ik het uitroepen naar iedereen die het wou horen maar die er niet waren dat ik net, zopas, 57 start-to-run lessen achter de rug had, zevenenvijftig, hoera voor mezelf. Alwaar er toen plots de stem van Lance Armstrong door mijn oortjes klonk om me te feliciteren met mijn "personal best mile" of mijn beste tijd per mijl ooit.

Daarom geef ik hier een grote party in de commentaren, voor al diegenen die ondertussen ook aan die lessen zijn begonnen, of tenminste ook goesting hebben gekregen, of het toch al eens lichtjes in overweging genomen hebben, of al eens stiekem naar die podcasts hebben geluisterd, of ondertussen al trainen naar de 20 km, laat van u horen zou ik zeggen.

5k naar 10k les 29

De voorlaatste les en het was een goeie!

Vandaag zouden we 10 kilometer lopen in 1 uur en 10 min, dat was de opgave. Zo opgelegd, zo gedaan, ik heb netjes mijn 70 minuten aan een lang stuk doorgelopen maar heb volgens mijn Nike+ schoenen wel 12 kilometer gedaan, niet een enkele keer ben ik moeten stoppen, bijna wel door de schuld van mijn haar. Normaal steek ik dat vast met een goeie dikke elastiek als ik ga lopen, maar door alle ochtendlijke haastelijkheden was ik de knijper, die ik gemakkelijkshalve in de ochtend gebruik, vergeten te vervangen door een goeie stevige zwarte rekker. Al bij de eerste passen voelde ik dat onding te keer gaan, en hoe langer dat schudt, hoe meer dat gaat loszitten, onderweg heb ik dus de haren nog eens goed stevig opgedraaid en die knijper er zo vast als mogelijk ingeknepen, zo vast dat mijn nekhaar er pijn van ging doen. Maar ik heb er niet echt voor stilgestaan, al was het een hele heksentoer omdat ik ook nog en flesje water in mijn handen had, dat wou ik dan eerst tussen mijn benen steken en zo verder lopen, maar dat lukte niet zo goed, het was waarschijnlijk ook geen zicht maar het viel er gelukkig wel snel vantussen, heb dat dan ook nog even opgeraapt in een vloeiende en elegante loopbeweging. Wat een loper al niet moet doen om de verveling wat te doorbreken!

Het valt me op dat de hellingen waar ik een tijdje geleden echt van buiten adem kon zijn, dat ik die nu met meer gemak neem, als het echt moeilijk wordt dan neem ik mijn passen wat kleiner en beweeg mijn armen wat meer, net alsof ik me daar de heuvel mee optrek.

Ondertussen ben ik het boekje "Trail running, from novice to master" beginnen lezen, daarin staan erg veel tips en nuttige uitleg voor wie in de natuur en vooral in de bergen gaat lopen, net wat ik nodig had want dat kon ik nu niet van de vlaamse Evy leren, ik heb het zelf proefondervindelijk moeten ontdekken.
De schrijvers van het boek zijn zelf verbonden aan clubs voor trail runners in mijn eigen omgeving, zij komen regelmatig samen voor tochtjes door de Santa Monica mountains op zondagochtend voor zonsopgang om zo samen een paar uren te rennen. Als ik hun schemas bekijk, dan ben ik nog maar een beginneling, maar wie weet is dit wel een goed idee voor de toekomst, met tieners in huis die toch niet uit hun bed geraken op zondag.

En dan het vlaamse boekje dankzij de tip van Jessie, "Loop! De gids voor elke loper van 0 naar 5,10,15 en 20 km van mieke Boeckx!" ziet er ook erg goed uit en laat er nu net een kortingsbon in de Knack online staan, tot 14/04/07 en tot de voorraad strekt bij de Standaard! En komt er nu net ook geen bezoek uit Belgie volgende week? Misschien kan ik mezelf dan wel verder trainen naar de 20 km met andere en opzwepende muziek van Podrunner of fitPod van eigen bodem, geen Evy meer maar hop naar het serieuzere werk.

5k naar 10k les 28

't Is nog niet gedaan en ik heb nu al heimwee. Heimwee naar al die fijne uurtjes met Evy en haar podcast, wat ga ik zonder haar moeten beginnen!!! Ik voel dat ik me hopeloos eenzaam ga voelen, niemand die door mijn oortjes roept van "komaan, nog een klein beetje, je kunt het" en van "amai, nu ben ik fier op jou" en "volhouden hoor" en "wat doe je dat goed" en nog meer van dat meligs, maar het bracht wel op, hoe onnozel het soms ook klonk want natuurlijk kon ze me niet bezig zien, maar het voelde wel goed.

Maar langzaam neem ik nu afscheid van deze geweldige start-to-run podcast, een geschenk van het internet dat mijn hele leven een andere wending heeft gegeven, geheel onverwachts. Stom begonnen met een eenvoudig en informatief emailtje en van laat ik dat nu toch eens uittesten, het kan me geen kwaad doen en misschien komt er wel iets goeds van, naar steeds maar meer. Van de ene les hopte ik naar de andere en meer en meer begon ik er me beter en fitter door te gaan voelen, soms kon ik bijna niet wachten tot de volgende les want soms waren ze super makkelijk maar toch heb ik me stipt aan de rustdagen kunnen houden, want die zijn nodig om te recupereren en op te bouwen.

Nog twee keer te gaan en dan moet ik het zelf verder doen.

Vandaag liep ik 35 minuten aan een lang stuk door en ik heb er goeie vaart achter gezet, in de mistige ochtend met Evy die nog snel haar tips van de laatste weken wil herhalen, drie kernwoorden moet ik onthouden tijdens het lopen: ademhaling-tempo-houding, drie aandachtspunten waarop ik moet letten ze onder controle te houden.

Overmorgen loop ik mijn langste tijd ooit, een uur en tien minuten. De laatste dag met Evy is op vrijdag, dan worden het drie kwartier met een gezamelijke opwarming, een lang loopstuk met serieuze versnellingen en dan voor de allerlaatste keer samen uitlopen.

En nu ga ik op zoek naar alternatieven voor volgende week, want een ding weet ik zeker, ik blijf dit doen, al zit ik op een verlaten eiland moederziel alleen en zou niemand ooit het resultaat van mijn fit lichaam kunnen zien, ik voel dat het me goed doet, een inspanning voor mezelf, voila.

5k naar 10k les 27

De verlaten parking als ik daar als eerste aankom in de ochtend, zo ook deze keer.

Vandaag zou ik samen met Evy gaan opwarmen, maar dat was ik vergeten en daarom had ik dat al op mijn eentje gedaan. Vol vertrouwen en content van mezelf dat ik dat zomaar eventjes zelfstandig had gedaan, begon ik aan de les. "Hier zijn we weer!" verkondigde ze, "En zoals beloofd gaan we vandaag weer samen opwarmen!" Oeps... heb het dan nog maar een keer gedaan, beter een keertje teveel dan te weinig.

Dat gaat dan zo: drie minuutjes rustig kabbelend lopen, dan een minuutje huppelen, maar wat ze daarmee bedoeld weet ik nog altijd niet zeker, ik doe dan maar zoiets dat voor mij op huppelen lijkt, het voelt in ieder geval ook zo. Na dat springen als een konijn, weer drie minuten rustig lopen en dan stretchen. "Pijnig die benen maar eens goed! Elk om beurten tien seconden." Ik weet echt niet wat ze daar pijnlijk aan vindt, want ik voel het eerder als een rustpunt, ook al doe ik mijn best om die spieren zo ver mogelijk te rekken.

"Zo, nu zijn we klaar voor het echte werk, ben je klaar? Start!" En daar ga ik weer, vollen bak deze keer, want zo twee keer opwarmen werkt precies wel goed bij mij, ik heb er gewoon reuze zin in om eens heel erg goed mijn best te gaan doen. Zo ren ik als een gek de paden op en af, zelfs de ingebouwde versnellingen heb ik relatief goed volgehouden, ik voelde me bijna als een echte haas met lentekriebels. Die versnellingen waren nochtans niet mis, in twee groepjes van drie stonden ze, een keer 30 sec. en daarna 2 min. gewoon lopen, 1 min. en daarna 2 min. gewoon lopen en dan een keer 1,30 min. vollen bak, alles geven, de benen uit je lijf lopen. Ik heb waarachtig mezelf bijna voorbij gelopen, vooral op dat lange stuk bergaf waardoor er plots drie herten verschrikt naar me opkeken, ik ben er zeker van dat ze dachten dat ik een gevaarlijke zwarte panter op jacht was. Zo snel liep ik! Ah ja, met mijn zwarte tanktopje en zwarte broek natuurlijk, gestroomlijnd en al.

5k naar 10 k les 26

Toen ik deze ochtend bij het opstaan uit mijn slaapkamerraam keek, zag ik enkel en alleen een dikke mist overhangen, je gelooft het of niet, maar ik was o zo blij. De warme temperaturen van gisteren waren bij deze verdwenen en zo had ik het volste zelfvertrouwen om vandaag met Evy meer dan een uur te gaan rennen. Ze had me er eergisteren al over verteld in de podcast, dat we weer onze grenzen zouden gaan verleggen. Net zoals we vorige week woensdag een uur aan een stuk hadden gelopen, deden we dat vandaag opnieuw maar dan nog vijf minuten langer en volgende week woensdag doen we dat nog eens met terug vijf minuten extra! Wie kan dat geloven, ik die vijf maanden geleden met moeite enkele minuten al lopende aan elkaar kon breien?

Vanop de parking ben ik terug buiten het park gelopen en dan de hele Dos Vientos toer van enkele weken geleden, maar dan eens in tegengestelde richting. Onderweg wemelde het van de slakjes die ik handig heb ontwijkt, het gaf me de nodige afleiding, veel tuinmannen, heel veel zelfs en allemaal waren ze bezig met het strooien van de plantsoenen en het aan en afzetten van de sprinklersysthemen. Terug bij het park had ik nog een kwartier te gaan, dus deed ik ook nog maar eens mijn oude vertrouwde toertje over de paden, het deed deugd aan mijn enkels en benen. Op de voetpaden lopen vermoeid me meer dan de onregelmatige zandpaden. Wist je trouwens dat we oorspronkelijk allemaal paden lopers waren? Dat het de enige manier van verplaatsing was en de mannen ook zo jacht moesten maken op wild? Het zou zelfs de meest nauurlijke en efficiente workout zijn voor ons! En de goedkoopste!

En kijk, hieronder een handig overzichtje sinds het gebruik van mijn super de luxe Nike+ met iPod sensor, het eerste streepje is van 30 december, het laatste van vandaag. Zo zie je heel duidelijk dat nu de afstanden langer worden ik ook maar een keer per week een lange training heb, prachtig niet?

Nog wat, via mail kreeg ik de volgende link doorgestuurd, lees het maar eens, vooral al diegene die ik tot hiertoe nog niet heb kunnen overtuigen om te starten, weeral een reden erbij om het toch eens te proberen!

5k naar 10k les 25

Nog twee weken te gaan en dan zitten de start-to-run lessen erop voor mij, dan zal ik de twee reeksen helemaal hebben doorlopen. Van totale beginneling naar een geoefende loopster.

De maandagochtendles of de eerste les van de week in een reeks van drie is altijd wat minder lang, maar daarom niet minder zwaar. Deze ochtend heb ik 35 minuten gelopen zonder rust en dat aan een goed en gelijkmatig tempo. Ik ben blij dat we ons klok al een uur vroeger hebben mogen zetten, want zo kan ik een uurtje vroeger de natuur in, dat is veel mooier maar vooral ook nog een beetje frisser. Alhoewel we dat vandaag niet echt konden zeggen, sinds gisteren kennen we weer zeer hoge temperaturen, zelfs de nacht bleef relatief warm en vanmiddag haalden we de 34 graden, geen looptemperaturen dus! Maar dankzij het extra vroege uur was het nog best doenbaar.

Nu is het uitrusten om fit te zijn voor woensdag want dan zal ik samen met Evy een uur en vijf minuten aan een lang stuk doorlopen, eens zien hoeveel kilometers dat zullen zijn!

5k naar 10k les 24

Pfff... nu had ik echt eens geen goesting om te gaan ze, mijn benen zijn duidelijk meer vermoeid van die lange stukken op woensdag en vandaag blijkt die er zelfs nog niet helemaal uit te zijn. Maar de plicht roept, eens ik me ergens achter heb gezet wil ik dat ook met vrucht beeindigen, zo zit ik nu eenmaal in elkaar, daarin falen zou me nog meer neerhalen dan met zware benen beginnen aan een looptraining. Zo trok ik toch maar weer richting park.

Terwijl de zon zich al van zijn strafste kant liet zien aan ons huis, hing er daar een koel deken van mist, mooi en fris, alvast een goed begin om weer eens te gaan zweten zonder oververhit te raken. Gelukkig was de les vandaag weer wat minder zwaar en ging ik eerst samen met Evy opwarmen en stretchen, altijd leuk als er zo iemand door u oortjes zegt wat ge moet doen, dan moet ik zelf niet zo hard nadenken en plannen en kan ik me concentreren op het spotten van coyotes. Zo zat ik me te bedenken dat ik er de laatste weken geen meer heb gezien, daarentegen wel zeer veel konijnen en eekhoorntjes, blijkbaar passen die twee niet zo goed samen, of toch, om op te eten dan! Misschien zijn die dieren al lang aangepast aan het zomeruur, het is alweer wat vroeger licht en trekken dus wat vroeger naar hun slaapplaatsen voor overdag. En he, net als ik daarover tegen mezelf zit te filosoferen zie ik er een in de verte naar me staan kijken, nog een late opblijver misschien? Dit weekend gaan wij trouwens al naar het nieuwe zomeruur, drie weken vroeger dan we normaal doen, want eigenlijk waren wij altijd een week later dan europa en nu gaan we eens lekker eerst zijn ze! Voor mij geen probleem, ik ben er klaar voor, alhoewel ik niet zo goed uit mijn bed kan, om te gaan lopen zal het toch weer wat frisser zijn en dat mag.

Zo, na dat stretchen moest ik dan van Evy 24 minuten goed op tempo lopen terwijl ze om de twee minuten een versnelling aankondigde van 30 seconden alles geven. Daarin heb ik wel eens goed gezondigd, 'k ben wel wat sneller gaan lopen maar 'k heb niet alles gegeven, zal voor een andere keer zijn. Daarna was het nog een vijftal minuten rustig uitlopen en na de podcast op eigen houtje nog eventjes stretchen.

Voila ze, 'k heb het toch maar weer gedaan, ben er nu vanaf voor vandaag en loop toch met geen schuldgevoel rond, plus dat nu al die vermoeidheid verdwenen is en ik fit en vrolijk de nieuwe dag tegemoet kan gaan, "Oooh is het weeral vrijdag???" vroegen de kinderen zich verbaasd af in de wagen, zelfs voor hen vliegt de tijd, en nu al, wat gaat dat worden als ze ouder zijn?

5k naar 10k les 23

"Ik heb wat te vertellen" dat is toch wat Evy denkt dat ik dat nu ga uitschreeuwen. "Ik heb deze ochtend een heel uur aan een stuk gelopen!" Een mijlpaal noemt ze dat. Dat is het ook, afgezien van het feit dat ik tegen het einde toch wel twee keer naar adem moest happen bij lange stukken bergop, ik moest gewoon heel eventjes gewoon stappen om mijn hart weer tot bedaren te brengen, ik kon er echt niet aan doen, hoe hard ik mijn best ook heb gedaan.

Toch ben ik wel blij met mijn prestatie, als ik zie welke afstand ik op een uur afleg, is dat exact het dubbele van wat ik op een halfuur doe, dat wil zeggen dat ik zelfs bij deze dubbel lange afstand hetzelfde tempo kan aanhouden en daar ben ik tevreden mee. Ook al omdat ik voel hoe snel mijn hartslag en ademhaling weer op normaal ritme komen want zo weet ik van mezelf dat mijn conditie er heel hard op vooruit is gegaan.

Wat een iPod en een paar toverschoenen toch kunnen doen, want zonder, heel eerlijk, had ik het niet volgehouden, nu weet en zie ik wat ik doe en het is nog plezant ook.

Ik begin wel last te krijgen van serieuze en lelijke eeltplekken aan de binnenkanten van mijn voeten ter hoogte van mijn dikke teen, misschien binnenkort toch nog eens langs de nailspa gaan? En wat is nu wat eelt vergeleken met een slanker en steviger figuur?

5k naar 10k les 22

Amai, wat een ochtend. Zonneschijn en een warme wind, niet mijn ding om te gaan hardlopen, maar kom, ik probeer me er toch tegen te verzetten. Uiteindelijk mag ik niet klagen als ik vergelijk met de klagende emailverhalen over het druilige Belgie. Maar ik weet nu al, dat mijn zwarte knielange kuitbroek te warm begint te worden, dat ik ze snel zal wisselen met mijn kort atletiek loopbroekje, ook al voel ik me er nog niet echt comfortabel in door de losse snit en de koele stof, mijn billen zijn dat niet gewoon, het zal toch wat frisser lopen. Ook heb ik zo'n hip aansluitend kort topje klaarliggen, nu dat de losse buikspieren toch al iets strakker gaan zitten, zal ik dat toch ook binnenkort eens moeten proberen, het zal eens van durven zijn denk ik.

Vandaag 35 minuten op tempo lopen, niet te traag en niet te snel maar gewoon rustig gelijkmatig. Best te doen, dus wou ik mezelf op wat extras trakteren en zou ik tot aan de waterval rennen, maar dat was toch een beetje te postitief ingeschat. Vergeten dat de hoogteverschillen toch wel groot en lang duren, heb ik na puffend verder te stappen, toch maar rechtsomkeer gemaakt om terug op de 'vlakkere' paden verder te doen. Een ommetje en ik kwam goed op tijd weer in de buurt van de parking, nog een kleine wandeling en de training van vandaag zat er al op.

Goed gezweet -naar het schijnt zou je elke dag eens een keer goed moeten zweten om gezond te blijven!- en weer klaar voor een drukke dag. Wassen, oprommelen en dan naar college rijden om de filmrolletjes te gaan ontwikkelen die ik dit weekend heb geschoten. Boodschappen, kindjes rondvoeren, eten maken, huiswerk maken, kindjes in bed en dan nog even wat tijd voor mezelf in de donkere avond.

5k naar 10k les 21

Ik hou het kort, beloofd.

Weer een wat kortere looples toch niet minder intensief dan de vorige keer, maar om eerlijk te zijn, heb ik me niet altijd volledig gegeven van wat er gevraagd was, een beetje luiheid en ook wel nog een beetje vermoeid van de laatste keer. Ik moet het toegeven, met die 10 km in de benen heb ik het toch wat moeten voelen, mijn lichaam is er blijkbaar toch nog niet helemaal klaar voor.

Zo werd het vandaag 38 min. waarvan de eerste 7 opwarmen was en de laaste 7 rustig uilopen. Houden we over een fikse les van 24 waarin er zes versnellingen ingebouwd zaten, telkens in een groepje van drie. De eerste versnelling duurde 30 sec., twee minuten tussen, dan eentje van 1 min., weer twee minuten tussen en ten slotte nog eentje van anderhalve minuut. Dit herhaalde zich nog eens tegen het einde van de les. Niet zo moeilijk, maar ik had er niet zoveel zin in vandaag, zo versnelde ik telkens wel wat maar heb me niet volledig gegeven, de hellingen mochten de inspanning wat compenseren.

Twee dagjes rust, ik ben er best wel blij om en ik weet nu al dat ik er maandag weer helemaal klaar voor zal zijn! En nu de douche in en aan mijn dag beginnen.

5k naar 10k les 20

De kaap van twintig, nog tien te gaan!

Om eerlijk te zijn ben ik de dag begonnen in een slechte bui, had geen zin om uit mijn bed te komen en nog minder om te gaan lopen. Het zit me tegen dat de dagen veel te kort zijn, in een wip is de dag om en ben ik moe van de dagelijkse was, plas en boodschappen en van het uren rondhotsen na de schooluren om ze van hot naar her te rijden, deftig koken krijg ik er niet meer tussen en dus wordt het meer en meer op zijn Amerikaans, kant en klaar en andere snelle oplossingen. Niemand die klaagt, enkel ikzelf ben er niet tevreden mee.

Maar de routine van het lopen en Evy haar podcast lonkten en zo was ik in sportkledij klaar om de kinderen weg te brengen en langs mijn favoriete park met parking te rijden. Onderweg besefte ik dat een toertje lopen me veel goeds zou doen, het doet de endorfines in mijn lichaam stijgen en daardoor zal ik me weer beter en fitter voeler, niets is beter voor een negatief gemoed dan een goed potje sporten.

En wat een geluk trof ik, het werd gelijk een stevige en zware les, een volle 55 minuten doorlopen, net wat ik nodig had. Omdat ik op die tijd toch wel een redelijke afstand afleg, moet ik mijn parcours drastisch aanpassen, zo zou ik opnieuw de omloop rennen die ik vorige week had uitgetest en op het einde deed ik er nog een klein toertje in het park bij. Zo liep ik een afstand van meer dan 10 km in 58 minuten tijd, niet mis. Terwijl Evy alsmaar doorratelde over de nog resterende tien lessen naar de tien kilometer, dat we er bijna zijn en dat we daar zo een uur en tien minuten op zullen lopen. Wat zegt ze daar? Ik ben er al!

Oh ja, het humeur is weer in orde, maar het werk ligt er nog. De zeven stapels skikledij moeten nog een plaats krijgen en aangezien de kinderen hun kleerkasten erg klein zijn, zal het bij ons in de kleedkamer moeten. De soepgroenten liggen al dagen te wachten om gekookt te worden, zou dat tussendoor snel willen klaren, voor ze rot zijn. Voor de lessen fotografie moet ik dringend nog een rolletje film gaan optrekken zodat ik morgen een dagje in de donkere kamer kan kruipen. Dan nog bellen voor afspraken bij de kinderarts voor de kinderen hun laatste vacinaties in orde te brengen. Dan zou ik na school moeten gaan supporteren bij Eveline die haar eerste JV zwemwedstrijd zwemt, 200m crawl en 100m nog iets, maar dat ben ik al vergeten. Ook Alexander speelt zijn eerste JV volleybalwedstrijd van het seizoen, ook daar verwachten ze cheers van de vanbrandekes. Om zes uur begint Catherine haar waterpolotraining, dus moet die ook nog gebracht en gehaald worden. Ondertussen Ben helpen met zijn huiswerk en iedereen op tijd in bed. Zo tegen negen uur zal ik weer pompaf zijn van al dat moederen.

Bij Bert is het al niet beter, voor half tien s' avonds geraakt hij niet meer thuis en te weten dat hij om zeven uur de deur al uit is, omdat hij goed op schema zat staat hij met zijn team nu ook in voor de gigantische posters om Surf's Up te promoten, dus ook hem moeten we deze dagen niet veel meer vragen.

En ik die dacht dat het makkelijker zou worden als ze groter werden, niets is minder waar, het wordt er alleen maar drukker en intenser op en ze hebben me meer nodig dan ooit.

5k naar 10k les 19

Jawel, skikledij in stapels nog op de grond en toch ging ik nog eerst een rondje lopen met Evy in de iPod. Tegen mijn verwachting in was ik helemaal niet stijf of moe van gisteren op de skilatten, integendeel, vol energie en strijdlust had ik erg veel zin in dit half uurtje.

Want meer was het niet, 35 minuten goed tempo houden, dat was de kern. In de veronderstelling dat ik eerst had opgewarmd en ook erna nog even uitloop en stretch. Geen probleem, ik weet ondertussen hoe dat moet en doe dat rustig en zo onopvallend mogelijk. Bij het binnenrijden van het park liep een andere vrouw stevig door te stappen en erg energiek met haar beide armen te zwaaien, erg goeie oefening denk ik, maar zelf heb ik er toch moeite mee om zo gek te lopen doen. Ik hou het liever rustig en gewoon.

Hoe langer ik loop, hoe vaker ik dezelfde andere lopers, joggers en wandelaars tegen kom, ook zij blijken me te herkennen, erg leuk is dat, het geeft me het gevoel erbij te gaan horen.

Met spijt kijk ik al uit naar de laatste tien lessen, drie tot vier weken en dan ben ik Evy af, dan moet ik alleen verder. Maar ik voel dat de basis gelegd is en ik zeker en vast een weg zal vinden om verder te gaan op deze gezonde wending in mijn leven.

5k naar 10k les 18

Voor de afwisseling een verslagje vooraleer ik de les loop.

Normaal ben ik al terug op dit uur, maar vandaag had ik eerst de opleiding voor de kunstlessen in Helenas klas, ben net terug, heb eerst het huis op orde gelegd en de eerste wasmachine van de dag is aan het draaien.

Daarnet spiekte ik even op de podcast en het worden 44 min. waarvan we samen weer 10 minuten gaan opwarmen, dan 24 minuten aan een stuk zullen doorlopen met 8 versnellingen ingebouwd en op het einde gaan we dan weer 10 minuten rustig uitlopen. Pfff. wordt zwaar, vooral omdat ik het hier op de paden rond het huis ga doen en die zijn niet mis wat hoogteverschillen betreft. Maar ik zal genieten, het is niet te warm, toch stralende zon en met uitzicht op de bergen bedekt met verse sneeuw.

5k naar 10k les 17

Kijk, de Nike+ site heeft weer wat nieuws, nu hou ik niet enkel mijn afstanden en tijden bij, maar kan ik ook mijn routes tekenen dankzij de ingebouwde google maps op de Nike site en ze met anderen delen.

Omdat het vandaag een lang stuk van 50 minuten werd, wou ik wel eens wat nieuws proberen, een grote omloop wou ik maken, te vertrekken vanop de parking in het park. Na een blik op mijn stratenkaart zag ik onmiddellijk wat ik wou doen, ik ken de omgeving op mijn duimpje en weet dat de hellingen daar lang maar niet overdreven in hoogteverschil zijn, mooi voetpad, geen druk verkeer en geen of weinig verkeerslichten, ideaal om een lange afstand te lopen.

De afstand paste perfect, op dat vlak was het uiteindelijk een wilde gok, maar nog voor ik terug aan de wagen was, waren mijn vijftig minuten om.

Zo was het eens wat anders en kan ik mijn benen toch wat beter gewoon laten worden aan een harde ondergrond, voor volgend jaar, weet je wel, de Firecracker race!

Geen wilde dieren maar wel af en toe een andere loper, jogger of mama met buggy, dit zal ik zeker nog zo nu en dan eens doen. Een goeie negen kilometer heb ik er vandaag opzitten.

Ge ziet, ik kom langzaam maar zeker dichter bij de 10 kilometer.

5k naar 10k les 16

Yes, I did run today, on a Saturday morning!

Veel te warm, ook al was ik al voor half acht op pad, dit dankzij een droge Santa Ana wind. Ik zweette me te pletter en vind mijn geleverde prestaties maar gematigd, maar dat mag af en toe eens naar het schijnt?

Slechts 35 minuten, een makkie vergeleken bij sommige andere keren. "Loop eens wat sneller dan je tot hiertoe gewend was." stelt Evy voor, het is ten slotte maar een goed half uur. Ik weet niet of ik aan haar vraag heb kunnen voldoen, warme lucht werkt op mijn uithoudingsvermogen en niet in positieve zin.

5k naar 10k les 15

Maandag heb ik niet gelopen, kwestie van nog een beetje te recuperen van de dag ervoor, want geloof het of niet, het was de eerste keer dat ik mijn benen echt vermoeid heb gevoeld na een loopsessie. Komt het door de extra spanning of door de hele tijd op de harde asfalt te lopen of omdat ik mijn oude loopschoenen droeg voor het vuile weer of omdat de lange hellingen toch zwaarder waren dan wat ik gewoon ben in de parken?

Die ochtend was ik trouwens afgesproken om met Helenas klas mee te gaan naar een theatervoorstelling genaamd "The color of Justice" over een van de beroemdste processen in de geschiedenis van de Amerikaanse rassendiscriminatie black/white. Over een dapper zwart jong meisje die samen met haar familie gestreden heeft om zwarte en blanke kinderen samen naar school te kunnen laten gaan.

Gisteren, woensdag, was het weer mijn loopmoment, ik kijk er steeds naar uit. Hoe moeilijk ik tegenwoordig ook uit mijn bed geraak, eens ik op ben en in de routine zit van koffie en ontbijt, zes lunchpakketjes maken en rondtoeren met mijn bus van school tot school, ben ik er helemaal klaar voor en rij ik met uiterste voorzichtigheid tegen 30 km/uur het park binnen, in de hoop nog wat 'wildlife' te spotten.

Snel bezoekje aan de 'restrooms', iPodje klaar, oortjes in en daar ga ik weer. Voor 44 minuten vandaag, waarvan 10 min. opwarmen terwijl ik 3 min. rustig loop dan 1 min. huppel en dan weer 3 minuten loop en dan stretchen. Daarna kwam het echte werk met 24 minuten goed doorlopen waarbinnen drie keer een versnelling zat van 30 seconden en tegen het einde nog eens drie keer een versnelling maar dan van telkens 1 minuut. Daarna mocht ik 10 minuten zeer langzaam uitlopen.
Het was weer aardig warm, van bij het begin kon ik zo in topje vertrekken en bij het einde liepen de zweetdruppels langs mijn gezicht. Geen coyotes vandaag, wel een echte roadrunner die zich snel tussen de struiken voor me ging verstoppen. Ze lijken een beetje op fazanten, maar zijn supersnel en heel erg schuw, het is nog maar mijn tweede sinds ons verblijf in Californie die ik heb kunnen spotten.

Na afloop zat ik nog even rustig achter op de truck mijn flesje water leeg te drinken toen een bende moutainbikers in geel truitje de parking kwam opgereden. Ze kwamen naar me toe en begonnen een praatje. Het waren enkele van de vrijwillige mountainbikers die in de parken patrouilleren, die groep waarin ik net zo geinteresseerd ben. De vrouw wist onmiddellijk wie ik was want ze herinnerde zich het emailtje nog dat ik stuurde met de vraag naar de opleidingsdata. Zo vertelde me de andere vrouw over de dirtchix's, een groep enkel voor vrouwen uit deze omgeving die samen tochtjes maken in deze Santa Monica Mountains, ik was er een en al oor voor. Mijn mountianbike wordt nu helemaal in orde gezet en ik ga een van deze eens met hen op tocht, dat wordt zeker en vast een topdag.

Zo realiseerde ik me gisteren wat dat eenvoudige mailtje van mijn zusje enkele maanden geleden over de tip van de start-to-run podcast, ondertussen mijn hele leven een andere wending heeft gegeven. Dat ik door te beginnen lopen, rustig en niet geforceerd, me weer beter in mijn vel ben beginnen voelen, weer meer energie heb gekregen, maar vooral weer meer zelfwaardering heb ontwikkeld.
Niet enkel mijn geest is er beter van geworden, ook mijn lichaam neemt langzaam weer zijn normale maateenheden aan, waar ik eerst mijn leeftijd van beschuldigde blijkt wat extra lichaamsoefening weer (bijna) helemaal recht te trekken.

Ik ben blij dat ik eindelijk op adem ben kunnen komen,
ik hoop dat er de eerste tijd geen nieuwe onzekerheden de kop op zullen steken.
Laat ons even leven.

The pigs did run...

... in pouring rain.

Mijn allereerste looprace ooit, in het zonnige Californie dan nog wel, maar wel in de gietende regen, je kunt het niet beter treffen voor een festiviteit!
Tijdens de nacht werden we regelmatig wakker geregend door luid getik en dan om half zes ging de wekker, nog steeds viel het water met bakken uit de hemel. Zouden we wel, zullen we, de twijfel sloeg lichtjes toe, maar wetende dat in de donkere nacht het slechte weer altijd erger lijkt dan bij daglicht, raakten we voldoende gemotiveerd om toch maar uit ons warme bed te kruipen. Droge reservekleren in een zak, kinderen uit bed en zo recht de auto in, een rit van een uur van donker naar licht maar steeds even nat en grijs.

Ruim op tijd aangekomen, vlot parking gevonden, nummer snel opgespeld, het nationaal volkslied, de drakendans, de firecrackers en dan de start, mee met de massa voor de 5k door downtown Los Angeles in Chinatown. De zenuwen, de spanning en de adrenaline, ze waren er alledrie, goed vooraan gestart, niet te snel maar in mijn eigen tempo liet ik me rustig voorbij lopen, er was plaats genoeg voor iedereen. Hoe verder de race vorderde hoe minder ik voorbij gestoken werd, af en toe werd het moeilijk maar ik bleef ervoor gaan, de lange opberg over de autostrade, een ommetoertje, bergaf en weer bergop. Ik miste Evy door de iPod want die had ik niet meegenomen uit schrik voor waterschade, ik miste mijn hobbelige paadjes en de dieren rondom me, in de plaats had ik een bonte mengeling lopers. Oud en jong, in bloot bovenlijf of goed inpepakt in een regenparka, lange broeken, korte broeken, de meesten liepen stilzwijgend maar puffend door, sommigen deden een noodstop uit ademloop om daarna me weer in volle vaart voorbij te lopen, over een regelmatig tempo hadden die zeker nog nooit gehoord.

En toen ergens over de helft ging een andere loper gezellig een praatje met me aan, naar aanleiding van Evy's start-to-run hesje. Dat Be. voor Belgie stond? En dan de hele uitleg over de podcast en hoe ik mezelf daarvan van nul afaan had getraind en dan hij over foto's die hij recent gezien had over oude verweerde landbouwersgezichten. Het was een welkome afleiding. Zo hoorde ik plots weer in de verte de drummers en kwam de aankomst langzaam maar zeker in zicht. Met een laatste energiestoot naar de finish haalde ik het in exact 29:15 min, maar als ik volgend jaar een medaille wil halen in mijn leeftijdscategorie zal ik het toch minstens zes minuten sneller moeten doen!

Het was erg leuk om te doen, zelfs in de regen. Een telefoontje leerde ons dat mijn mama en zus alles life meevolgden met de webcam, erg motiverend was dat! Ook mijn huissupporters vonden het uiteindelijk nog plezant en ik denk zelfs dat ze nu stiekem zin gekregen hebben om ook wat te gaan oefenen zodat ze volgend jaar niet aan de zijlijn moeten staan maar dat we er een familieonderonsje van kunnen maken.

5k naar 10k les 14

Nu zelf met snottebellen en een prikkelend hoestje, ben ik toch naar het park gereden om mijn hoofd eens goed te luchten, mijn hart goed te laten pompen en alle vuile microben eens goed uit te gaan zweten. Mits de belofte aan mezelf rustig te beginnen en voelen of het wel gaat.

50 volle minuten, zonder stoppen, dat was de les. Na een zestal minuten ben ik even stil gaan staan om mijn benen te stretchen, daarna kon ik er weer tegen. Een tiental minuten verder liepen de zweetdruppeltjes al over mijn gezicht en begon ik het toch wel erg warm te krijgen, mijn vestje vloog dus uit, maar omdat de iPod over mijn mouw vastzat en het geheel al lopende in de war kwam, heb ik daar ook eventjes moeten halthouden om de iPod en draadjes weer goed te steken, daarna kon ik weer verder.

Ik heb geprobeerd niet te hard te gaan lopen, in het begin is dat geen probleem, maar hoe meer ik aan het einde kom, hoe sneller ik altijd ga, nochtans denkt Evy het tegenovergestelde, want ze zegt altijd, "ale kom, nu niet gaan vertragen he, aan je snelheid denken en aan je houding en je ademhaling!" Het is alsof mijn benen na een tijd de routine goed te pakken krijgen en als vanzelf verder lopen. Als het geen bergop is, blijft ook mijn ademhaling rustig en gelijkmatig. De houding ook, denk ik, vandaag liep mijn schaduw me voor, zo kon ik toch min of meer zien of ik het goed doe.

Zondag is de grote dag. De zenuwen zijn er al, maar niet voor de wedstrijd, wel om op tijd te komen! Om zeven uur zouden we er best al zijn, een dik uur rijden van hier, dat wil zeggen om zes uur ten laatste de deur uit, als ik de rest ook nog wil meesleuren, zal dat dus echt wel trekken en duwen worden.

Om 8:00 am in de vroege ochtend wordt het startschot gegeven en volgens de website zou die te volgen zijn hier.

Vlak voor de start laten de organisatoren 100.000 "firecrackers" ontploffen om alle boze geesten weg te jagen en is dit het signaal om aan de start te gaan, maar is meteen ook het begin van de viering van het jaar 4705 van de Chinese jaartelling en wat dit jaar het "jaar van het varken" wordt genoemd.

Er is een drumband voor het ritme en een lokaal popgroepje treedt op.

Thevens is deze symbolische race een inzameling voor het goede doel, de opbrengsten gaan naar organisaties in Chinatown LA die het nodig hebben.

De officiele persmap is hier te lezen.

Ze verwachten 4.500 deelnemers, zelfs met mijn start-to-run vestje aan zal ik nog onzichtbaar zijn in een massa lopers. Chinatown, ik ben er nog nooit geweest, maar als ik netjes in de massa blijf, dan zal ik wel mijn weg niet verliezen zeker?

8am, Sunday, February 11, 2007

*the pigs will run, RAIN OR SWINE! see you there!*