dieren aan de macht

Als ik in de ochtend door het beschermd natuurgebied ga rennen, dan parkeer ik mijn wagen op de voorziene parking, daarvoor rij ik op de kronkelige geasfalteerde weg een goeie kilometer lang. Je mag daarop maar 20 kilometer per uur rijden, maar velen rijden er een stuk harder, jammer, want het is niet de eerste keer dat ikzelf moet stoppen voor overstekende dieren. Al is het maar een konijn of een eekhoorn, langzaam kom ik afgetuft en zal stoppen en wachten zolang tot het diertje uit de weg is.

Zo stond er bij het verlaten van het park plots een pasgeboren hertje op het midden van de weg, bijna niet te zien, wankel op zijn dunne pootjes en piepend naar zijn moeder. Deze stond angstig aan de kant te kijken. Wat had er kunnen gebeuren als ik sneller had gereden en niet oplettend was geweest zodat ik niet snel tot stilstand had kunnen komen? Ik mag er niet aan denken.

Snel trok ik mijn handtas vanonder de zetel, nam mijn cameraatje en ondertussen was het kleine wonder al tot bij zijn moeder gelopen maar had ik toch nog de kans voor een foto, zo ontzettend lief en schattig.

Een beetje verder stopte ik weer tot bij de Indiaanse biddende vrouw en vertelde haar over het pasgeboren diertje, zijn moeder en de weg en over de vele te snel rijdende autos. Oh ja, ik moest er haar niets over vertellen, ook zij kan er niet mee overweg, "dit is de dieren hun land en wij mensen zijn slechts bezoekers, wij moeten ons er ook naar gedragen." Nog de hele weg naar huis was ik onder de indruk, van beide ontmoetingen.

Het is gelukt!

Ik heb het gedaan, samen met mijn nichtje ben ik tot helemaal aan de oceaan gelopen. Wat een afstand, maar met zijn 13,5 km was het niet onoverkomenlijk, los door de canyon over een "fire road" die gedeeltelijk geasfalteerd is en overgaat in een "dirt road" of brede zandweg.
Het weer werkte zalig goed mee, namelijk fris en mistig, geen ongezonde mist maar natte lucht die vanover het water over het land wordt geblazen, zo konden we alvast niet zo snel gaan uitdrogen. Toch waren we goed voorzien, elk een lopers heuptasje met handig drinkflesje, een powerbar voor bij aankomst, telefoon, cameraatje en andere.
Met onze iPods in de oren vertrokken we iets na half negen, we hielden even kort halt voor de verplichte foto en dan bijna aan het einde kreeg ik het toch te moeilijk, mijn energie bleek opgebruikt en moest even stoppen met lopen om een stukje te gaan wandelen, niet lang maar genoeg om wat op krachten te komen om de laatste kilometer er nog uit te kunnen duwen.
Acht minuten minder dan anderhalf uur hebben we erover gedaan om de 13.44 kilometerlange canyon te overbruggen die dwars door de bergen gaat tot aan de Pacific.
Zeer mooi en erg rustig en we kwamen tegen: een ranger (boswachter), enkele mountainbikers, wat konijnen, eekhoorntjes en twee keer een koppel herten die geen goesting hadden om te wijken, fijn.
Een hele weg en we waren erg moe, na het stretchen ploften we neer en aten onze powerbar op en toen was buurman Dave er al om ons weer naar huis te brengen.

Dit tochtje is mijn echte beloning voor het uitlopen van de podcasts met Evy, ik ben er toen zonder hoge verwachtingen aan begonnen, liep van week naar week en ben nu blij verrast dat ik dit nu kan.

hoe is het nu?

Toch heb ik deze ochtend weer mijn loopschoenen aangebonden en ben ik samen met mijn nichtje een klein stukje van 35 minuten gaan rennen door het park, op het gemakje en luisterend naar mijn lichaam. Blijkbaar hebben die maanden met de podcast zijn doel niet gemist, conditie opbouwen maar ook een andere levensstijl kweken, ik had het echt weer eens heel hard nodig, het was te kort en te weinig naar mijn gevoel, maar wel een goede test voor mezelf en achteraf voelde ik me weer helemaal de oude gezonde ann.

Er is door middel van een hysteroscopie wat baarmoederweefsel weggenomen voor verder onderzoek, onder volledige narcose maar waar ik wel weer zeer vlug van op de been was. Moest ook wel want 's avonds kwamen onze drie Belgische gasten toe, daarbij kampten we die dag met een waterleidingbreuk en kwam de loodgieter pas toe als Bert weer weg moest voor de kinderen op te halen, het nadutten was op dat moment dus reeds verleden tijd.

Ik weet niet wat komen gaat maar ik weet wel dat het euvel niet verholpen is, daarom bereid ik mezelf voor op erger en een eventuele lange periode waarin ik misschien weinig of niets zal mogen doen, maar zover ben ik nog niet en daarom wil ik eerst nog doen waar ik al lang heel stilletjes van droomde maar niet in geloofde dat ik dat ooit zou kunnen. Ik weet dat ik het nu wel kan, helemaal tot aan de Pacific Ocean lopen, 9 mijl is het of ongeveer 13 kilometer, door de Sycamore Canyon in de Santa Monica Mountains, een druk bewandeld of bereden pad waarbij je reeds van heel in de verte over de oneindigheid van de oceaan uitkijkt. Op mijn eentje zou ik het niet aandurven, maar nu heb ik mijn atletisch nichtje bij me en buurman Dave houdt een oortje in het oog en komt ons op het strand weer ophalen zodat we niet de hele weg terug moeten lopen.

Dat is tenminste het plan en dat kan ook nog afgelast worden.

Als me dus een minder leuke tijd te wachten zou staan dan kan ik er alleen maar baat bij hebben een gezond en fit lichaam te hebben is het niet?

5k naar 10k les 15

Maandag heb ik niet gelopen, kwestie van nog een beetje te recuperen van de dag ervoor, want geloof het of niet, het was de eerste keer dat ik mijn benen echt vermoeid heb gevoeld na een loopsessie. Komt het door de extra spanning of door de hele tijd op de harde asfalt te lopen of omdat ik mijn oude loopschoenen droeg voor het vuile weer of omdat de lange hellingen toch zwaarder waren dan wat ik gewoon ben in de parken?

Die ochtend was ik trouwens afgesproken om met Helenas klas mee te gaan naar een theatervoorstelling genaamd "The color of Justice" over een van de beroemdste processen in de geschiedenis van de Amerikaanse rassendiscriminatie black/white. Over een dapper zwart jong meisje die samen met haar familie gestreden heeft om zwarte en blanke kinderen samen naar school te kunnen laten gaan.

Gisteren, woensdag, was het weer mijn loopmoment, ik kijk er steeds naar uit. Hoe moeilijk ik tegenwoordig ook uit mijn bed geraak, eens ik op ben en in de routine zit van koffie en ontbijt, zes lunchpakketjes maken en rondtoeren met mijn bus van school tot school, ben ik er helemaal klaar voor en rij ik met uiterste voorzichtigheid tegen 30 km/uur het park binnen, in de hoop nog wat 'wildlife' te spotten.

Snel bezoekje aan de 'restrooms', iPodje klaar, oortjes in en daar ga ik weer. Voor 44 minuten vandaag, waarvan 10 min. opwarmen terwijl ik 3 min. rustig loop dan 1 min. huppel en dan weer 3 minuten loop en dan stretchen. Daarna kwam het echte werk met 24 minuten goed doorlopen waarbinnen drie keer een versnelling zat van 30 seconden en tegen het einde nog eens drie keer een versnelling maar dan van telkens 1 minuut. Daarna mocht ik 10 minuten zeer langzaam uitlopen.
Het was weer aardig warm, van bij het begin kon ik zo in topje vertrekken en bij het einde liepen de zweetdruppels langs mijn gezicht. Geen coyotes vandaag, wel een echte roadrunner die zich snel tussen de struiken voor me ging verstoppen. Ze lijken een beetje op fazanten, maar zijn supersnel en heel erg schuw, het is nog maar mijn tweede sinds ons verblijf in Californie die ik heb kunnen spotten.

Na afloop zat ik nog even rustig achter op de truck mijn flesje water leeg te drinken toen een bende moutainbikers in geel truitje de parking kwam opgereden. Ze kwamen naar me toe en begonnen een praatje. Het waren enkele van de vrijwillige mountainbikers die in de parken patrouilleren, die groep waarin ik net zo geinteresseerd ben. De vrouw wist onmiddellijk wie ik was want ze herinnerde zich het emailtje nog dat ik stuurde met de vraag naar de opleidingsdata. Zo vertelde me de andere vrouw over de dirtchix's, een groep enkel voor vrouwen uit deze omgeving die samen tochtjes maken in deze Santa Monica Mountains, ik was er een en al oor voor. Mijn mountianbike wordt nu helemaal in orde gezet en ik ga een van deze eens met hen op tocht, dat wordt zeker en vast een topdag.

Zo realiseerde ik me gisteren wat dat eenvoudige mailtje van mijn zusje enkele maanden geleden over de tip van de start-to-run podcast, ondertussen mijn hele leven een andere wending heeft gegeven. Dat ik door te beginnen lopen, rustig en niet geforceerd, me weer beter in mijn vel ben beginnen voelen, weer meer energie heb gekregen, maar vooral weer meer zelfwaardering heb ontwikkeld.
Niet enkel mijn geest is er beter van geworden, ook mijn lichaam neemt langzaam weer zijn normale maateenheden aan, waar ik eerst mijn leeftijd van beschuldigde blijkt wat extra lichaamsoefening weer (bijna) helemaal recht te trekken.

Ik ben blij dat ik eindelijk op adem ben kunnen komen,
ik hoop dat er de eerste tijd geen nieuwe onzekerheden de kop op zullen steken.
Laat ons even leven.

5k naar 10k les 12

Wat jammer dat ik deze ochtend mijn cameraatje niet had meegenomen. Het zit altijd in mijn handtas maar als ik ga lopen dan neem ik enkel nog mijn portefeuille, cellphone, iPod en sleutels mee, de rest blijft thuis, maar wat een prachtig natuurdecor toen ik het park binnenreed.

De zon warmde in dit vroege uur de nog natte en koude aarde op, het heuvelachtige landschap was daardoor gesluierd in een dampende nevel. Een rare uitdrukking misschien, maar zo voelde ik het wel aan, bij nevel zie ik iets statisch, maar dit was levendig in beweging, een damp die in wolkjes in de glooiingen ging hangen en die je zo verder zag verdampen om langzaam op te gaan lossen in de lucht, wonderbaarlijk mooi was het met dit perfecte licht, sprookjesachtig en tegelijkertijd zo echt.

Het was opvallend drukker, wel ja, ik was althans niet de eerste en dat ben ik niet gewoon. Een kerel laadde zijn mountainbike uit en een korte babbel leerde me dat het in de Canyon bijzonder mooi is, moet ik dus zeker toch eens gaan doen. Enkel vind ik dat nu net iets te onvoorzichtig voor in mijn eentje, maar volgens hem is dat helemaal niet zo.

Het begint gevaarlijk te gaan kriebelen naar meer avontuur in deze bergen.

Toen dacht ik de oplossing gevonden te hebben, ze zoeken nog een heleboel vrijwillige mountainbikers om langs de talrijke paden te gaan patrouilleren, dat lijkt me enorm fijn om te gaan doen. Ik hou van de natuur, van buiten zijn, van fietsen en van een uitdaging. Je wordt in groepjes van twee gezet en je krijgt een opleiding. Het zou me dus ook veel gaan bijleren over deze prachtige natuur en dat vind ik een bijkomend voordeel, want ik ben ondertussen helemaal verliefd geworden op deze Santa Monica Mountains en ik wil er alles over te weten komen.
Maar nu zitten net mijn zaterdaglessen fotografie in de weg en morgen is al hun eerste orientatiedag. Verdorie toch. Ik zal dus eerst nog wat op mijn eentje verder aan mijn conditie moeten werken en zie het maar als een volgende stap in mijn totate integratie in deze fantastische leefgemeenschap.

Oh ja, de les van vandaag he! Een opwarming van 10 min. met daarin drie minuutjes inlopen en dan een minuutje ter plaatse huppelen, nog wat verder lopen en dan de benen stretchen. Toen ging het naar een stuk van 24 minuten op eigen tempo lopen met in het begin drie versnellingen ingebouwd van telkens dertig seconden en nog eens naar het einde toe vier keer een versnelling van 1 minuut. Heerlijk moe en zweterig werd ik daar van. Daarna kwamen er nog 10 minuten rustig uitlopen bij. Ondertussen zag ik in totaal vijf coyotes, ik word ze onderhand al goed gewoon en zij mij ook waarschijnlijk.

Zo legde ik vandaag ongeveer zeven en een halve kilometer af. Helemaal bezweet heb ik nog eventjes rustig mijn flesje water zitten opdringen op de achterkant van mijn truck terwijl ik zo nog wat langer kon genieten van de heerlijke zon die de heuvels aan het opwarmen was.
Deze ochtenden betekenen nu erg veel voor me, ze maken mijn dag, ik ben veel beter te pruimen en ik slaap als een roosje!