5k naar 10k les 17

Kijk, de Nike+ site heeft weer wat nieuws, nu hou ik niet enkel mijn afstanden en tijden bij, maar kan ik ook mijn routes tekenen dankzij de ingebouwde google maps op de Nike site en ze met anderen delen.

Omdat het vandaag een lang stuk van 50 minuten werd, wou ik wel eens wat nieuws proberen, een grote omloop wou ik maken, te vertrekken vanop de parking in het park. Na een blik op mijn stratenkaart zag ik onmiddellijk wat ik wou doen, ik ken de omgeving op mijn duimpje en weet dat de hellingen daar lang maar niet overdreven in hoogteverschil zijn, mooi voetpad, geen druk verkeer en geen of weinig verkeerslichten, ideaal om een lange afstand te lopen.

De afstand paste perfect, op dat vlak was het uiteindelijk een wilde gok, maar nog voor ik terug aan de wagen was, waren mijn vijftig minuten om.

Zo was het eens wat anders en kan ik mijn benen toch wat beter gewoon laten worden aan een harde ondergrond, voor volgend jaar, weet je wel, de Firecracker race!

Geen wilde dieren maar wel af en toe een andere loper, jogger of mama met buggy, dit zal ik zeker nog zo nu en dan eens doen. Een goeie negen kilometer heb ik er vandaag opzitten.

Ge ziet, ik kom langzaam maar zeker dichter bij de 10 kilometer.

5k naar 10k les 14

Nu zelf met snottebellen en een prikkelend hoestje, ben ik toch naar het park gereden om mijn hoofd eens goed te luchten, mijn hart goed te laten pompen en alle vuile microben eens goed uit te gaan zweten. Mits de belofte aan mezelf rustig te beginnen en voelen of het wel gaat.

50 volle minuten, zonder stoppen, dat was de les. Na een zestal minuten ben ik even stil gaan staan om mijn benen te stretchen, daarna kon ik er weer tegen. Een tiental minuten verder liepen de zweetdruppeltjes al over mijn gezicht en begon ik het toch wel erg warm te krijgen, mijn vestje vloog dus uit, maar omdat de iPod over mijn mouw vastzat en het geheel al lopende in de war kwam, heb ik daar ook eventjes moeten halthouden om de iPod en draadjes weer goed te steken, daarna kon ik weer verder.

Ik heb geprobeerd niet te hard te gaan lopen, in het begin is dat geen probleem, maar hoe meer ik aan het einde kom, hoe sneller ik altijd ga, nochtans denkt Evy het tegenovergestelde, want ze zegt altijd, "ale kom, nu niet gaan vertragen he, aan je snelheid denken en aan je houding en je ademhaling!" Het is alsof mijn benen na een tijd de routine goed te pakken krijgen en als vanzelf verder lopen. Als het geen bergop is, blijft ook mijn ademhaling rustig en gelijkmatig. De houding ook, denk ik, vandaag liep mijn schaduw me voor, zo kon ik toch min of meer zien of ik het goed doe.

Zondag is de grote dag. De zenuwen zijn er al, maar niet voor de wedstrijd, wel om op tijd te komen! Om zeven uur zouden we er best al zijn, een dik uur rijden van hier, dat wil zeggen om zes uur ten laatste de deur uit, als ik de rest ook nog wil meesleuren, zal dat dus echt wel trekken en duwen worden.

Om 8:00 am in de vroege ochtend wordt het startschot gegeven en volgens de website zou die te volgen zijn hier.

Vlak voor de start laten de organisatoren 100.000 "firecrackers" ontploffen om alle boze geesten weg te jagen en is dit het signaal om aan de start te gaan, maar is meteen ook het begin van de viering van het jaar 4705 van de Chinese jaartelling en wat dit jaar het "jaar van het varken" wordt genoemd.

Er is een drumband voor het ritme en een lokaal popgroepje treedt op.

Thevens is deze symbolische race een inzameling voor het goede doel, de opbrengsten gaan naar organisaties in Chinatown LA die het nodig hebben.

De officiele persmap is hier te lezen.

Ze verwachten 4.500 deelnemers, zelfs met mijn start-to-run vestje aan zal ik nog onzichtbaar zijn in een massa lopers. Chinatown, ik ben er nog nooit geweest, maar als ik netjes in de massa blijf, dan zal ik wel mijn weg niet verliezen zeker?

8am, Sunday, February 11, 2007

*the pigs will run, RAIN OR SWINE! see you there!*

5k naar 10k les 13

Nu Benjamin met zijn dikke snottebellen weer welgezind naar school trekt, ben ik opnieuw vrij om te doen en te laten wat ik wil. Gisteren rende ik van acht tot twee aan een stuk door in het huis, met zijn tweetjes kuisten we dat de vonken eraf vlogen, alle bedden, slaapkamers, badkamers en alle andere kamers verdeeld over drie verdiepingen kregen een serieuze beurt, dus aan lichaamsoefening had ik zeker niet te kort, ik zou Elianes pedometer wel eens willen lenen op zo'n dag!

Pietje Precies als ik ben, is mijn loopschema van drie lessen per week op een rijtje met telkens een dag tussen natuurlijk naar de vanen, daarom twijfelde ik of ik nu gewoon twee 'oude' lessen zou herhalen om volgende week met een schone lei te kunnen starten, maar mijn agenda toont me dat ik volgende maandag meega op fieldtrip met Helenas klas, zodat ik ook die dag hoogstwaarschijnlijk niet aan de loop zal geraken. Op zich niet erg omdat ik de dag voordien toch in alle vroegte zal meelopen met die befaamde Firecrackerrun, 'met' Evys fluovestje aan, want dat was beloofd, maar ook volgende week zal dus een beetje uit schema zijn.

Daarom heb ik maar terstonds al mijn perfectieprincipes opzij gezet en ben ik gewoon voor de volgende les gegaan, nummer 13.

Een fluitje van een cent, dertig minuten lopen, als een ondertussen ervaren atleet (dat zegt Evy toch!) is dit niet meer moeilijk. Als een echte loopster begin ik er niet aan vooraleer ik me wat heb opgewarmd, wat heen en weer huppelen tot ik begin te puffen en het warm krijg en dan wat stretchen zoals me ondertussen in de podcast is geleerd doen het om er daarna volledig tegenaan te kunnen gaan, ook achteraf heb ik nog een eindje goed doorgestapt om af te koelen en heb ik de benen een paar keer op de bumper van de truck gelegd om te stretchen.

Omdat het nu toch maar 30 minuten waren probeerde ik wat aan mijn snelheid te werken, met komende zondag in het oog kan dat geen kwaad als ik zie dat de eerste vrouw in de 5k run van vorig jaar eindigde op 18:35 min! Dat haal ik nooit, ik blijk nog steeds een ronde dertig minuten nodig te hebben om 5 kilometer af te leggen. Als ik daar met de nodige adrenaline op zondag vijf minuten zou kunnen afpeuteren dan zou dat geweldig zijn, maar meer forceren durf ik niet, stel dat ik door te snel van start te gaan het niet zou volhouden, dat zou pas een afknapper zijn!

5k naar 10k les 12

Wat jammer dat ik deze ochtend mijn cameraatje niet had meegenomen. Het zit altijd in mijn handtas maar als ik ga lopen dan neem ik enkel nog mijn portefeuille, cellphone, iPod en sleutels mee, de rest blijft thuis, maar wat een prachtig natuurdecor toen ik het park binnenreed.

De zon warmde in dit vroege uur de nog natte en koude aarde op, het heuvelachtige landschap was daardoor gesluierd in een dampende nevel. Een rare uitdrukking misschien, maar zo voelde ik het wel aan, bij nevel zie ik iets statisch, maar dit was levendig in beweging, een damp die in wolkjes in de glooiingen ging hangen en die je zo verder zag verdampen om langzaam op te gaan lossen in de lucht, wonderbaarlijk mooi was het met dit perfecte licht, sprookjesachtig en tegelijkertijd zo echt.

Het was opvallend drukker, wel ja, ik was althans niet de eerste en dat ben ik niet gewoon. Een kerel laadde zijn mountainbike uit en een korte babbel leerde me dat het in de Canyon bijzonder mooi is, moet ik dus zeker toch eens gaan doen. Enkel vind ik dat nu net iets te onvoorzichtig voor in mijn eentje, maar volgens hem is dat helemaal niet zo.

Het begint gevaarlijk te gaan kriebelen naar meer avontuur in deze bergen.

Toen dacht ik de oplossing gevonden te hebben, ze zoeken nog een heleboel vrijwillige mountainbikers om langs de talrijke paden te gaan patrouilleren, dat lijkt me enorm fijn om te gaan doen. Ik hou van de natuur, van buiten zijn, van fietsen en van een uitdaging. Je wordt in groepjes van twee gezet en je krijgt een opleiding. Het zou me dus ook veel gaan bijleren over deze prachtige natuur en dat vind ik een bijkomend voordeel, want ik ben ondertussen helemaal verliefd geworden op deze Santa Monica Mountains en ik wil er alles over te weten komen.
Maar nu zitten net mijn zaterdaglessen fotografie in de weg en morgen is al hun eerste orientatiedag. Verdorie toch. Ik zal dus eerst nog wat op mijn eentje verder aan mijn conditie moeten werken en zie het maar als een volgende stap in mijn totate integratie in deze fantastische leefgemeenschap.

Oh ja, de les van vandaag he! Een opwarming van 10 min. met daarin drie minuutjes inlopen en dan een minuutje ter plaatse huppelen, nog wat verder lopen en dan de benen stretchen. Toen ging het naar een stuk van 24 minuten op eigen tempo lopen met in het begin drie versnellingen ingebouwd van telkens dertig seconden en nog eens naar het einde toe vier keer een versnelling van 1 minuut. Heerlijk moe en zweterig werd ik daar van. Daarna kwamen er nog 10 minuten rustig uitlopen bij. Ondertussen zag ik in totaal vijf coyotes, ik word ze onderhand al goed gewoon en zij mij ook waarschijnlijk.

Zo legde ik vandaag ongeveer zeven en een halve kilometer af. Helemaal bezweet heb ik nog eventjes rustig mijn flesje water zitten opdringen op de achterkant van mijn truck terwijl ik zo nog wat langer kon genieten van de heerlijke zon die de heuvels aan het opwarmen was.
Deze ochtenden betekenen nu erg veel voor me, ze maken mijn dag, ik ben veel beter te pruimen en ik slaap als een roosje!

5k naar 10k les 11

Apetrots ben ik en wie het tabelletje hieronder bekijkt weet waarom, meer dan 8 km heb ik deze ochtend afgelegd en dat zonder stoppen! Bij mijn weten ben ik steeds blijven doorgaan en toch heb ik daar rond de vier km een dieptepunt, dat wil zeggen dat mijn snelheid daar merkelijk trager was, maar zoals je ziet heb ik me blijkbaar weer herpakt.

Hieronder een overzichtje van de laatste twaalf geregistreerde runs sinds mijn nike+ schoenen met sensor, en zo te zien zit er vooruitgang in.

Kletsnat lag het park, door de vele regen van gisteren. Opmerkelijk is de donkerdere kleur met af en toe gifgroene rotspekken, twee coyotes zag ik en ze zagen er zoveel bleker uit, hun camouflagekleur is duidelijk afgestemd op de bleekbruine steppe en niet op een natte omgeving. Eentje van de twee was nog een jong en het liep mank op drie poten, schichtig verdween het tussen het struikgewas.

Ik zou 45 min. lopen met Evy, aan een stuk, ik moest dus een plan bedenken om mijn parcours wat uit te breiden. In gedachten probeerde ik de afstand wat in te schatten en het kwam nog redelijk goed uit ook. Het ging niet echt moeiteloos, maar heb het toch kunnen volhouden, naar het einde toe wist ik zelfs niet meer van ophouden. De vodoening was zeer groot, mezelf overtreffen in afstand en tijd en ondertussen voelen dat mijn spieren duidelijk strakker gaan zitten.

Ik ben blij dat ik me niet heb neergelegd bij het snel veranderende verouderingsproces van mijn lichaam. Ik ben blij ontdekt te hebben dat het nooit te laat is, maar vooral, dat langzaam maar zeker ook gaat, beter nog, niets forceren maar blijven volhouden duren het langst.

5k naar 10k les 10

De foto heb ik van deze site, om maar te tonen dat ik op dit weggetje drie keer per week aan't rennen ben. Wie graag aan mountainbiken doet moet zeker eens naar hun filmpjes kijken ook, ik krijg er zelf al heel veel zin in. Misschien schrijf ik me nog wel eens in bij deze locale club, ondertussen goed in vorm aan't komen, ik fiets graag en de camera in de rugzak, waarom niet he?

Ik blijf absolute favoriet van die podcasts van Evy, het blijft aangenaam, afwisselend en ontspannend. Zo had ik deze ochtend helemaal geen zin om ervoor te gaan, maar mijn dagelijkse gewoonte is reeds sterker dan mezelf en gehesen in loopkledij en met de iPod bij de hand bracht ik de kinderen naar school om dan op de terugweg te stoppen in het National Park. Maar het regende (een heel klein beetje) en ik voelde me net nog niet fris genoeg om al nat te worden, daarom reed ik recht naar huis. Ik zou wat later lopen, Eveline had geen school vandaag maar wel waterpolotraining van tien tot twaalf en aangezien ik ze toch moest brengen en weer ophalen heb ik het in tussentijd gedaan.

Goed idee, bleek later, geen zon en dus ook niet te warm maar ook geen regen meer maar wel meer wandelaars en een schoolbus vol met lagere schoolkinderen, drukker dan ik gewoon ben van de vroege uurtjes, mijn decor zag er helemaal anders uit en dat was eens een leuke afwisseling. De paden lagen er nat en modderig bij en mijn loopschoenen hingen al snel vol. In de verte het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen met heel duidelijk zicht op de sneeuwgrens.

Ik verwachtte me aan een stevige les en daarom twijfelde ik aanvankelijk of ik misschien eens de laatste week zou overdoen, zo zou mijn lichaam wat langer tijd krijgen. Maar nieuwsgierig als ik ben speelde ik toch maar de volgende podcast af en toen bleek dat het enkel maar een stuk van 30 min. lopen was, eigen tempo en geen versnellingen. Makkelijk dus. En weet je wat, in dat half uurtje liep ik stipt 5 km.! Hoe kon ik het passen!

5k naar 10k les 9

Een snelleke, want het zijn rare dagen, de High School-ers hebben finals (=examens), twee dagen maar, maar ze moeten later op school zijn, zijn vroeger klaar, willen nog afspreken met vriendinnen en mama kan rondtoeren als chauffeur.

Toch heb ik deze ochtend weer gelopen en het ging weer stukken beter. Ik twijfelde wel of ik zou gaan, misschien heeft mijn lichaam wel wat rust nodig, maar ik had best wel zin en beloofde mezelf het een beetje af te wachten en het zelf wat aan te gaan voelen hoe het zou vlotten.

Bij het binnenrijden van het park waren drie coyotes een kudde herten aan't besluipen, de zware motor van de wagen heeft ze in hun actie onderbroken, de herten stonden angstig verstopt, de roofdieren liepen weg.

10 minuten opwarmen, hezelfde scenario van drie minuten rustig lopen, een minuutje huppelen, nog eens en dan stretchen.

Daarna 24 minuten aan een stuk doorrennen, met 8 keer een versnelling ingebouwd van dertig seconden, het ging prima.

Op het einde nog eens 10 min rustig uitlopen, ook dat ging probleemloos.

Ik ben tevreden, ik heb het rustig aan gedaan, had mijn flesje water bij me, droeg mijn nieuwe hippe loopbroek met ingenaaid sleutelzakje en voelde me weer een dartele bambi in de wijdse natuur.

Voor de zoveelste keer zag ik weer het koppeltje het park binnenrennen, hij geeft het tempo aan en zij tettert er maar op los, zo hard dat je het van ver kan horen, geen spelt is er tussen te krijgen, ze houdt niet op, zelfs als ik ze een hele tijd later de andere richting zie uitlopen, is ze nog druk aan de praat. Wat een adembeheersing moet zij hebben! Het zal dus vast geen getrouwd paar zijn want dan had ze niet keer op keer zoveel te vertellen tijdens hun loopje, of ben ik daarin verkeerd?

5k naar 10k les 8

Ik heb grandioos gefaald vandaag, wat een onvoldaan gevoel hou ik daar nu aan over, hoe is het mogelijk, het was enkel een stuk van 44 min. aan een stuk lopen, rustig tempo, "niet te snel" zegt Evy telkens, "je weet dat bij rustig lopen je meer vetten verbrandt dan door snel te lopen", "komaan, je kunt het!" , "je bent al een echte atleet!" , "volhouden, we zijn al over halfweg, nu niet opgeven!" , en zo pept ze me regelmatig op door de iPod.

En toch, heb ik drie keer moeten stoppen, drie keer! Kan je dat geloven? Ik bleef wel doorstappen en het was telkens maar een klein minuutje (denk ik toch), maar ik kon niet meer, mijn hart sloeg op hol, ik raakte buiten adem en ik zweette me een ongeluk.

Ik zal het dus maar op andere factoren gaan steken dan op mezelf. Omdat het warm was, veel te warm, geen wind en een brandende zon. Omdat ik veel later was dan gewoonlijk, doordat ik Berts wagen in de ochtend naar de garage had gereden en ik pas rond 10 u. terug was. Omdat ik in de bergen aan ons huis gelopen heb en het daar veel steiler is. Meer uitvluchten heb ik niet.

Maar goed, overmorgen is er weer een dag, vandaag haalde ik toch meer dan 6 km. en mijn snelheid lag nog redelijk goed, ik zal het mezelf maar vergeven.

Oh ja! Ik ben officieel ingeschreven in de Firecracker Run in downtown Los Angeles van 11 februari. Om 7:45 in de ochtend komen er leeuwendansers en vijf minuten later worden er massaal firecrackers afgestoken, om dan om 8 u. het startschot te krijgen van de 5 kilometerloop en daar doe ik aan mee. Hoe kan je beter het begin van het Chinees Nieuwjaar gaan meevieren? Enkel het zeer vroege opstaan zal hard tegen zitten, maar voor een keer moet dat kunnen, nu eens zien wie ik hier ga meekrijgen?

5k naar 10k les 7

Net terug van de zevende start-to-run les naar de 10 km.

Ik werd verondersteld al opgewarmd te zijn, dus zette ik de podcast weer even stil om losjes in te gaan lopen en daarna mijn benen te stretchen, net zoals ik in de vorige lessen geleerd heb.

Klaar? GO!: een lang stuk van dertig minuten op eigen tempo lopen, niets meer of minder. Onderwijl muziek natuurlijk en uitleg over voeding, mijn houding, over sporten en afvallen, -een coyote die een konijn wist te pakken-, over de ondergrond waarop je loopt, over intervaltraining, over kleding en toen was dat half uur zo om.

We deden het nu niet, maar deze tweede reeks werkt ook met intervals, of met korte versnellingen tussendoor, dat zou beter zijn om je grenzen weer wat verder te verleggen en om makkelijker vetten te gaan verbranden. Hilde had er vorige week nog zo enthousiast over.

Bij het afsluiten van mijn iPod sensor, kreeg ik zowaar de felicitaties van Lance Armstrong omdat ik vandaag mijn persoonlijk rekord verbroken zou hebben in tijd per kilometer. Ik liep zowaar 5,48 km in 32,26 min of had een gemiddelde van 5,54 min nodig om 1 km te lopen, als dat niet flink is van mezelf!

5k naar 10k les 6

Vrijdagochtend, de derde loopdag van de tweede week, het vlot goed.

Zoals het ondertussen al een goede gewoonte is, stop ik, na het afzetten van de kinderen, in het nabijgelegen Satwiwa National Park, ik word er langzaam aan een vertrouwd gezicht.

Het ging er weer eens stevig tegenaan:

• 10 min. opwarmen: waarvan 3 min. rustig joggen en ondertussen met de armen zwieren, dan 1 min. ter plaatse huppelen, weer 3 min. joggen en met de armen zwaaien, 1 min. huppelen, 3 min. joggen en dan 1 min. de benen stretchen door ze om beurten 10 tellen ergens op een 1m. hoogte te leggen.
• 24 min. lopen, op mijn eigen tempo. Ondertussen heb ik 6 keer 30 sec. mijn snelheid eens flink moeten opdrijven. Een paar keer was dat echt heel moeilijk doordat ik net opberg en tegenwind liep, pfff... was toch eens goed puffen hoor. Mijn jasje vloog al snel weer uit, enkel een topje was al warm genoeg.
  Meestal zie ik ook enkele coyotes, me ondertussen al zeer vertrouwd zodat ik er me niet meer zo bang van maak. Deze keer liepen ze vlak voor me het paadje op, met zijn tweetjes. Voor het eerst heb ik lawaai gemaakt door hard te kuchen en in mijn handen te klappen terwijl ik liep, wat harder met mijn voeten gestampt om ze toch maar weg te jagen, het lukte. Alle vermoeidheid was plots verdwenen en het lopen ging weer zoveel vlotter.
• 10 min. uitlopen, wat betekent net niet wandelen maar ook niet echt doorlopen. Dat vind ik pas moeilijk, ik blijk een beetje vastgeroest aan mijn eigen comfortabele tempo.

Zo liep ik vanochtend een totaal van 6,90 km. in een tijd van43,35 min.

Zo heb ik voor deze week weer mijn portie sport gehad.

Zo ga ik nu een verfrissende douche nemen.

Ga ik het huis in sneltempo aan kant leggen, was insteken en de deur achter me sluiten.

Ga ik bij de kinderen op school mijn maandelijkse opleiding "kunst" volgen zodat ik weer weet waarover ik het moet hebben in de kunstles bij Helena.

Ga ik samen met de jongste drie naar Jamba Juice om wat speciaals te vieren.

Ga ik Eveline oppikken van de waterpolo en weer afzetten voor een pastaparty met de waterpolo.

En zo zullen er nog wel taakjes zijn die ik nu al vergeten ben. Leve het weekend.

een loopje met de regen

"Je moet zeker eens in de regen lopen," had mijn zusje me al eens geschreven, "geeft zo een fijn gevoel!" Ok, wil ik wel doen, maar dan moet er eerst wel wat nat uit de hemel vallen.

Vanochtend leek het zover, een bewolkte hemel en we zagen zelfs een paar druppeltjes op het dak van de Chevy. "Zou ik wel gaan lopen vandaag?" twijfelde ik deze ochtend, uiteindelijk heb ik nog steeds niet veel gegeten en na mijn virale lichaamsreiniging zal ik zeker nog niet de sterkste zijn. Maar ik weet dat wat buitenlucht en beweging wonderen kunnen doen, dus nam ik mijn iPod en Nike+ loopschoenen toch maar mee. Kinderen de auto in, ze afzetten aan hun school en dan langs het park. Ik zou wel zien, misschien doe ik het kalmer aan, ik hoef het ook niet helemaal uit te lopen, ik kan het best wat rustiger doen, niemand die achter me aan zit, ik ben toch mijn eigen baas niet?

Zo begon ik rustig mijn vijfde les, 37 minuten. Wel heb ik eventjes moeten zeuren, dat zie je ook aan het dipje in de grafiek, ik voelde mijn hart hevig te keer gaan en had echt een minuutje rust nodig, ik heb daar dus een stukje gewandeld, ongeveer 1 of 2 minuutjes, dat heb ik niet echt getimed. Ik had me trouwens voorgenomen het rustig aan te doen, verder ging het toch prima, een t-shirt en mijn jasje hielden me warm en een muts beschermde me voor de nog vroege ochtendkilte, alhoewel dat bij een 6 graden en geen wind alweer helemaal warmer aanvoelde. Ik hoopte op wat regenval, maar geen enkele druppel heb ik mogen voelen, alles bleek nog kurkdroog en daar piepte die zon alweer vantussen de wolken. Californie in de winter. Het rook wel overheerlijk, de toch wat vochtigere lucht deed de kruiden nog eens zo pittig de aroma's door mijn neus sturen, wat hou ik toch van deze natuur!

Een overzichtje van de tot nu toe gelopen stukjes:

5k naar 10k les 3

En niemand die kan zeggen dat ik vals speel he! Het staat er allemaal op, want het grafiekje dat ik haal van mijn nike+ account liegt er niet om.

Vooreerst heb ik mijn loopdagen verandert, in de plaats van zondag-dinsdag-donderdag is het vanaf vandaag vrijdag-maandag-woensdag, telkens in de ochtend. Waarom? Eerst en vooral omdat vanaf gisteren, dinsdag mijn wekelijkse officiele kuisdag is geworden omdat ik het geluk heb om terug wat hulp in huis te hebben en omdat het meisje op dinsdag komt en ik dan ijverig meehelp, op die dag heb ik al beweging genoeg in een huis met drie verdiepingen, ons tweetjes doen wij het blinken van onder tot boven.
Plus moet ik nuniet meer extra vroeg uit bed op zondag, een niet te onderschatten tweede reden!

Derde les, weer een beetje variatie. Het begon allemaal met 10 minuten rustig inlopen, ondertussen moest ik met mijn armen zwaaien en tussendoor ook eens een minuutje huppelen, ik moet toegeven dat ik het wel wat lastig had om daar in mijn eentje wat 'onnozel' te doen, mijn bewegingen waren dus maar flauwtjes en zo onopvallend mogelijk, Evy zou niet content zijn als ze me bezig zag.

Daarna mocht ik stretchen, de eerste keer dat dit in een les is ingebakken, leuk, Evy legt uit wat ik moet doen. Drie keer elk been op een meter hoogte leggen en tot tien tellen, makkelijk toch! Vandaar het dieptepunt in de grafiek!

Daarna waren mijn benen als elastieken en verliep het lopen weer als vanzelf. 25 minuten nu, met tussendoor een drietal keer een versnelling ingebouwt die 30 seconden mocht duren. Ik deed mijn best, maar die ene keer versnellen en bergop bracht me toch eens buiten adem!

Daarna nog eens 10 minuten uitlopen, zo net niet stappen maar ook niet echt doorlopen, volgens mijn grafiekje heb ik dat ook niet zo best gedaan, het lijntje blijft bijna horizontaal hangen, het had moeten zakken.

En nu de douche in, want er staan nog belangrijke dingen op het programma.

5k naar 10k les 2

Een mooie zondagochtend, te schoon weer om binnen te blijven, ook voor de anderen, dus lok ik ze mee de wagen in en rijden we richting kust. Eveline was al eerder vertrokken voor een dagje surfen in Ventura, wij gingen de andere richting uit, zuidelijk naar Zuma in Malibu, daar is een langgerekt wandelpad langs de kilometerslange parking die langs het strand ligt. Nu het winter is liggen die er beide verlaten bij. Een prachtig warme dag maar een veel te sterke wind, zo erg zelfs dat het opwaaiende zand snijdt in ons gelaat. Mijn jasje zwierde ik al rap rond mijn heupen en op het einde liep Ben het laatste stukje met me mee.

Ik liep van het ene uiterste tot het andere en dan weer terug, dan nog een klein beetje verder en toen zat de hele les erop, 35 minuten aan 1 stuk doorlopen, rustigaan op mijn eigen tempo. Het verwondert me nog steeds hoe ik niet meer buiten adem raak, het is nu de vermoeidheid in de benen die me op het einde doet aftellen, op deze verharde weg deed zich dat vandaag beter voelen dan ik anders op de zanderige paden blijf. Het was mijn allereerste keer dat ik een hele workout uitgelopen heb zonder hoogteverschillen, volledig plat dus.
Ik was dus best benieuwd naar de resutaten op mijn iPod:

Die 35 minuten lopen op het platte geeft me een afstand van 5,63 km met een gemiddelde van 6,17 min. die ik nodig heb om 1 km af te leggen.

Ik neem me voor om eens meer op zo'n recht pad te gaan lopen, kan ik beter mijn vooruitgang beoordelen, die grafiekjes op de nike site zijn echt heel plezant.

Toch wel leuk om nu al een klein overzichtje te hebben van de vier keer dat ik met de nike+ loop, ik ben echt content.

5k naar 10k les 1

Zo gezegd, zo gedaan, vandaag ben ik dan toch maar van start gegaan met de tweede reeks, start-to-run van 5km naar de 10km. Waarom zou ik verzieken in de eentonigheid van de herhalingen als er nog zo'n fantastische podcast lessenreeks op me ligt te wachten?

Omdat het nog steeds kerstvakantie is en omdat ze er vorige dinsdag zo van genoten, hebben we vanochtend weer de fietsen de koffer ingeladen, zelfs een derde voor Catherine want zij had er ook wel zin in. Met zijn drietjes hebben ze vanop de fiets mijn parcours meegereden en met open longen genoten van de prachtige natuur. We vertrokken pas rond 10u in de ochtend, Eveline had waterpolo training van half acht tot half tien en die moest nog eerst opgehaald en naar huis gebracht worden, de temperaturen zijn weer op zijn winters en na twee uur in het buitenzwembad wil ze in haar nat badpak snel naar huis, ik wou dus ook geen risico nemen om te laat te komen, beter veilig spelen dan een half bevroren dochter aan het schoolhek terug te vinden.

De eerste les was meteen 1 lang stuk van 30min., niets meer of minder, maar de muziek werd wel af en toe onderbroken met een tip over stretchen of over de voeding en over pijnlijke gewrichten, dat was wel aangenaam als afwisseling en goed tegen de verveling, alhoewel daar misschien wel geen gevaar voor was met die drie fietsers rond me en met de vele andere wandelaars en mountainbikers op deze late ochtend.

Ik ben blij dat ik weer gestart ben, het ging me goed af, heb zelfs nog 5 min. extra doorgelopen en dat gaf me op de iPod een totaal van 5.43 km in 35:42 min met een pace van 6:34 min/km en een calorieverbruik van 304 en dat op een parcours met hoogteverschillen. Tijdens het lopen kan ik die gegevens opvragen door een druk op de middenknop, de muziek gaat dan wat zachter en een stem zegt me hoe lang ik al loop en hoe ver, ik kan hem ook vooraf programmeren op afstand of tijd, een stem verwittigd me dan als ik er ben, erg leuk, weer een extraatje om me niet alleen te voelen bij het lopen.

Dankzij de nike+ sensor die in de zool van mijn loopschoen ligt, registreer ik nu die gegevens op mijn iPod via een ontvangertje dat erin geconnecteerd zit. De iPod houdt de hele loopgeschiedenis bij en iTunes stuurt die door naar mijn account op de nike site.

In de outletstore van Nike bij ons in de buurt had ik keuze uit twee modellen loopschoenen waar onder de binnenzool een perfecte uitsparing is gemaakt voor de sensor, de nike+ schoen, het ene model was gitzwart en erg leuk en slechts $45, het andere model was bijna net dezelfde loopschoen die ik al twee jaar heb en erg comfortabel zit, wit met rode afwerking, $69. Ik ging dus voor de laatste. Nu vernam ik via forums dat wie gehecht is aan zijn eigen loopschoenmerk, zelf de uitsparing kan snijden onder de binnenzool en de sensor dan nog steeds perfect werkt, niet dat ik dat zou doen met een paar loopschoenen die een fortuin gekost hebben, maar wie toch aan vervanging toe is zou het eventueel eens kunnen proberen.

Maar ik voel me nog steeds prima met mijn goedkope outlet loopschoenen en ben dus best tevreden, mijn knieen klagen niet en mijn rug ook niet, integendeel, mijn hele lichaam is op weg naar een ware come-back!

nog meer ... to run

Ik kan het echt niet laten, ik moet er weer wat over neerschrijven, net alsof die drie kwartier in de maagdelijk vroege ochtend mijn hoogtepuntjes zijn, of zeggen ze ook niet "Waar het hart van vol is loopt de mond van over"?

Natuurlijk zit die eerste reeks er op, maar ik wou niet te hard van stapel gaan lopen en het zo gaan verknoeien, daarom wou ik het nog even wat rustig aan doen op hetzelfde niveau. Zo ook vandaag, ik heb de laatste les nog eens overgedaan. Helena en Ben gingen mee, hun fietsen in de koffer en richting open natuurreservaat, mijn lievelingplekje, net het paradijs. Ook zij tweetjes waren ervan in de wolken, rondcrossen, voorop en dan weer achterop, terwijl ik met mijn podcast en mijn nike+ heerlijk rond kon rennen bij weeral eens een prachtige hemel en aangenaam zachte temperatuur. Het was heerlijk genieten om hen ook zo blij en uitgelaten te zien, het maakte mijn workout er veel minder zwaar door. Ik had nog uren kunnen doorlopen, maar mijn iPod gaf al meer dan 6 km aan en de les was over en wie wou er weeral niet gaan overdrijven?

Toch, ik voel dat ik verder moet, mijn lichaam wil meer, dus start ik toch maar met de tweede reeks, het doet me zoveel goeds. Mijn iTunes haalt de lessen op, de vorige gaan eraf. Maar ook neem ik een paar podcastuitzendingen van podrunner mee, al een hele avond klinkt de snelle energieke muziekmix door mijn oortjes, dit terwijl de hele familie al heerlijk ligt te snurken, -groove while you move- met die upbeat moet je toch vanzelf gaan lopen?

(donderdag doe ik die nike+ eens uit de doeken, de sensor met de iPod-ontvanger, het is helemaal de max!)

de oudejaarsdag

De avond ervoor had ik mezelf beloofd extra vroeg op te staan, zodat ik bij dag en dauw, voor de anderen uit bed zijn, zonder dat iemand het merkt het huis zou kunnen uitsluipen. Om half zeven word ik wakker, door het open raam komt slechts schaars wat licht, te vroeg nog. Ik dommel weer rustig in, tot, zeven uur, het is nu helemaal licht, maar de zin is verdwenen. Nog geen vijf minuten later staat ze naast mijn bed, dat ik beloofd had vroeg op te staan.

Acht uur, het pad is nog stil en leeg, de zon doet zijn best de lage nevel tussen de struiken te verdampen. Ik loop een van de laatste podcastlessen, met de sensor in mijn schoen en het kleine adaptertje in mijn iPod, als ik op de middenknop duw zegt een vrouwenstem hoe lang en hoe ver ik loop, de podcastmuziek zoemt rustig verder. Het gaat goed, het is aangenaam kil maar iets te rustig om me op mijn gemak te voelen. Dit doet me harder doorlopen, geen omweggetjes en recht naar huis. Twee keer een kwartiertje lopen, met 1 min. wandelen tussendoor, op dit stijle pad, levert me 4.9 km op, leuk om nu te weten hoe ver ik raak.

Het is nog vroeg dag en het wordt extreem laag tij rond de middag, dus trekken we na het late ontbijt naar de rand van de oceaan voor de getijdepoelen. Tussen de rotsen kuieren en kijken naar zee-egels, anemomen, octopussen, zeesterren en krabben, mijn kinderen en de halve buurt zijn er uren mee bezig, ikzelf doe een dutje op het warme zand en maak van het groepje een foto.

We zullen 's avonds samen oudejaren bij ons thuis, we laten ons niet opjagen. Mijn fel begeerde soep en daarbij hapjes, dat was de afspraak. Lekker makkelijk zodat er tijd en energie overblijft voor andere en leukere dingen, zoals gezelschapsspelletjes spelen. De kinderen zaten op hete kolen, er kon niet snel genoeg aan begonnen worden, maar zeven uur was nog wat vroeg, maar om achten zaten we met zijn veertienen aan tafel, drie uur en drie kwartier is er gespeeld, is er geroepen en gelachen van plezier, is er gezucht en geploeterd tot er een winnaar was.

De laatste minuut tikt weg, televisie hebben we niet, radio ook niet, we doen het met de ovenklok. Geen seconden, maar dat maakt het net weer extra spannend, wat duurt die 11:59 lang! We tellen af, we tellen weer op, we tellen af, Ben staat met zijn neus er pal voor, hij raakt helemaal opgewonden, vijf vier en dan voor we verder gaan staat het klokje op 12:00!
2007 Happy New Year!

start to run les 27

Applaus voor mezelf!
Ik heb het heelhuids gehaald, de allerlaatste les van reeks 1.
En dit zonder butsen of builen, zonder zere plekken of deuken.

Maar met heel veel plezier en enthousiasme.

Ik zou het iedereen aanraden om te proberen, echt waar. Zelfs al heb je nog nooit aan sport gedaan, heb je net een gezin op de wereld gezet, heb je een drukke baan en vriest het dat het kraakt, doe mee met Evy en de wereld gaat er plots veel beter uitzien!

Ook al had ik bij het opstaan soms eens het 'bah' gevoel, eens de podcast door mijn oortjes zoemde, was ik weer helemaal in happy-land.

Ook al was het eens wat kouder, mijn muts hield mijn hoofd toch lekker warm.

Ook al dacht ik dat ik op zondag thuis hard nodig was, eens ik de deur uit was wist ik wel dat ze het zonder mij ook wel zouden redden.

Ook al had ik eens wat minder tijd, wat harder doorlopen deed al snel wonderen.

Ook al geloofde ik niet in mijn kunnen, deze podcast heeft bewezen van wel!

En het was nog heel erg leuk om te doen ook.

Ik voel me beter in mijn vel, mijn buikje hangt al veel minder los, de bilspieren voelen alweer strakker en Bert die zegt dat je het al goed kunt zien!

Ik zal dus zeker verder doen, "beloofd Evy!"

Vandaag bestond de les weer uit 10 min. lopen, een minuutje wandelen en dan 20 min. lopen. Evy zegt dat ik er nu klaar voor ben om de 5 km. helemaal aan 1 stuk te lopen. Alleen weet ik niet hoe ver dat nu is.

Ik zal dus mijn kerstgeschenkje van de kinderen eens gaan uitproberen, het Nike + iPod Sport Kit, die registreert dan mijn tijd, afstand, verbrandde calorieen en kan ik mijn gehele loophistorie bijhouden. Daarmee zal ik gaan lopen MET leuke muziek op de iPod. Eens de kinderen weer naar school zijn, begin ik met de tweede reeks, van 5km. naar 10km.

Ondertussen ren ik rustig en lustig verder, drie keer per week, zodat ik in februari die firecracker run in LA kan meelopen en ik er ook klaar voor ben om in april met mijn vijftienjarig atletieknichtje samen in de bergen en het strand te rennen. Goed idee?