fisheye

Sinds vandaag ben ik apetrotse eigenares van een allerleukste speelgoedje, een fish eye cameraatje om gekke fotos mee te maken, zo pas op al wie in mijn buurt vertoeft en het plastieken toestelletje van het kastje verdwenen is, want het zou wel eens erg plots zo vlak onder je neus kunnen opduiken. Want zo staat het in de handleiding, "ga erg dichtbij, tot op tien centimeter!" En 't is met echte film, dus ook nog afwachten wat het resultaat zal zijn.

Update: bij Samy's Camera zijn er in promotie!

fotoklas

Voorlopig de laatste keer naar College geweest voor de laatste les van dit trimester. Ondertussen ben ik al ingeschreven voor de volgende en die begint op 20 augustus, dat wordt dus wat puzzelen voor de eerste weken maar ook tijdens het lopende schooljaar zal het wat uitzoeken worden. Het vervolg van de beginners cursus valt op donderdag en is pas om half vijf gedaan, terwijl de kinderen ten laatste om drie uur moeten opgehaald zijn, en dan zou ik ook de digitale cursus volgen die op maandagavond om zes uur start tot elf uur, dat wil zeggen dat ze hier tijdens het spitsuur der gezinsbezigheden er alleen voor zullen staan. Voorlopig zie ik het nog niet zitten hoe dat rond te krijgen, maar dat hield me niet tegen me toch al in te schrijven, zeker toen ik zag dat de klassen al halfvol zitten, uitschrijven kan altijd nog maar een klas die vol is daar geraak je niet zo makkelijk meer in.

Ik doe het in ieder geval erg graag, ook het prutsen in die donkere kamer heeft iets magisch, een ander wereldje waar stress en haasten niet kunnen, pure ontspanning dus, zelfs als het niet goed lukt, dan nog.

triptych op Zuma in Malibu

De opdracht was een drieluik of triptych, of drie fotos die samen een geheel vormen en die in relatie staan met elkaar in zowel concept als vorm.

Een pracht van een idee ontpopte zich in mijn hoofd, onze traphal gezien vanuit de drie verdiepingen. Op een zonnige, contrastrijke dag deden mijn camera en ik het werk en probleemloos schoot ik 36 beelden vanuit diverse gezichtspunten, contrasten en instellingen. In het fotolab van de school gebeurde het vervolg.

Het opdraaien van de nog lichtgevoelige film in het pikkedonker en het ontwikkelen met chemicalien, zijn de meest delicate fazen in het handmatige fotoproces en laat ik het daar dan ook altijd verknoeien. Ofwel zitten er kreukels in mijn negatieven of heb ik achtergebleven druppelkringen of zijn ze onderontwikkeld of ging er wat mis op chemisch vlak.

De traphal film heb ik helemaal verknoeid deze keer. Geen ramp, troost ik mezelf, dit is het onvermijdelijke vallen en opstaan in een leerproces. Maar toen zat ik wel zonder bruikbare negatieven voor mijn opdracht en had ik twee keuzes, ofwel opnieuw fotos nemen en terugkomen voor het ontwikkelen maar daar had ik geen tijd meer voor, ofwel zoeken in mijn ondertussen kleinschalig negatieven archiefje en daar wat mee doen.

Zo heb ik een rolletje vol van een winterse namiddag op Zuma bij een prachtige bewolkte hemel, enkel wolkenformaties boven de horizon had ik op film gezet en slechts een enkele foto van mijn man en kinderen al spelende met een frisbee langs het water. Dat eentje bleek nog goed te zijn gelukt, zelfs goed genoeg voor mijn triptych. Een lange donderdag in de donkere kamer onder de vergroter leverde me een heleboel goeie prints, 's avonds op de slaapkamervloer werden de bruikbare uitgelegd, het uiteindelijke resultaat zie je hierboven.

Het idee van het verticale traphal drieluik ga ik alsnog uitwerken, op de mislukte negatieven zijn goeie composities te zien en die ga ik opnieuw doen.

the Getty Center

Geen gewone les, maar een uitstap naar het Getty Museum in Los Angeles. Niet in de donkere kamer maar boven op de heuvel tussen kunst en toeristen. Een "fieldtrip" zoals ze dat hier noemen, met mijn klas "photography black and white" op zaterdagochtend.

Ik heb een jonge medestudente opgepikt, we hebben onderweg over belangrijke en minder belangrijke dingen gepraat en ik heb ongelooflijk genoten van een streng bewaakt maar erg mooi museum maar vooral van zijn inhoud. Eigenlijk, na thuis alles nog eens rustig nagelezen te hebben, zou ik graag eens terug gaan.

We kwamen voor Sigmar Polke, een na-oorlogse baanbrekende europese fotograaf, die een deel van zijn bekendste werken in een rondreizende tentoonstelling daar hangen heeft. Maar ook de schilder Richter en de beeldenmaker Hawkinson bleken interessant genoeg voor onze artistieke vorming. We hebben alle drie de exposities bekeken en als midterm examen moeten we daar nu een werk over schrijven. In het bijzonder hoe we naar ons persoonlijk gevoel de drie met elkaar in relatie kunnen brengen, wat hebben ze gemeen, wat brengt hen toevallig samen en wat leren ze ons.

Het verbaast me steeds hoe de zin voor kunst en geschiedenis ons zoveel bijbrengt bij deze lessen, het nadenken over, er zelfs echt dag en nacht mee bezig zijn, vormt ons meer dan de talloze uren knoeien met chemicalien. Het ontwikkelproces is maar bijzaak weet onze docent ons te vertellen, maar het visueel vormen, dat is wat telt. En eigenlijk heeft hij wel gelijk.

Zo zit ik weer al meer dan een week te denken aan ons volgend project: een triptich of een drieluik. Drie fotos van hetzelfde formaat die met elkaar in verband staan, samen gemonteerd op een ondergrond. Hoe groot en welke vorm kiezen we zelf, het onderwerp ook.

Omdat dit een afgewerkt produkt wordt, wil ik er ook echt iets mee kunnen. Er hangt bij ons niets aan de muren in huis, maar misschien wordt dit wel de uitzondering. Waarom dan geen beelden van de binnenkant voor de binnenkant? Een drieluik, drie verdiepingen, drie trappen, drie trapgangen, drie sferen, drie eigenschappen, drie doelen. Laat ik het dan ook nog vertikaal ophangen bij de ingang en dan heb ik gelijk de indeling keurig op een rijtje, de lift.

Morgen begin ik eraan.

het portret *2

Misschien heb ik het er niet vaak over, maar daarom is mijn enthousiasme er niet minder om geworden, ja hoor, ik volg nog steeds de zwart en wit fotografie lessen op zaterdag in de hogeschool, nog steeds zit ik tussen allemaal jonge snotters varierend in leeftijd van vijftien tot ergens in de twintig. Op zaterdag uit huis zijn doet me deugd, even mama-af en alle huishoudelijkheden achter me laten en in volle vertrouwen overdragen aan man en kinderen. Ik denk zelfs dat ze er ook van genieten, dat ze zelfs al eens blij zijn om van mij vanaf te zijn, maar ik geef ze geen ongelijkheid hoor, iedereen tevreden.

Als ik daar dan tussen al dat jong gedoe zo bezig ben, vergeet ik het zelfs dat ik de veertig al lang over ben en voel ik me weer net zo pril als hen, tot ze, ja tot ze me van die gekke puberfotos tonen, dan doet me dat plots aan mijn eigen kinderen en hun ideeen denken en voel ik me weer oud.

En dan die opdracht, waar ik me suf over gepiekerd heb, drie rolletjes film heb ik ervoor nodig gehad, ik twijfelde en veranderde van onderwerp. Dan bleek ik mijn rollekes onderontwikkeld te hebben en sloeg de paniek toe. Dan laadde ik opnieuw mijn toestel en schoot ik er weer eentje vol op een mooie wolkenzondag, dat ging ik op eigen houtje ontwikkelen op maandag en toen begon ik te knoeien met de nog steeds lichtgevoelige film en zat ik in het pikkedonker al badend in het zweet te prutsen om het toch maar goed opgedraaid te krijgen, wat maar niet wilde lukken, het zelfs in de donkere pot proppen lukte me niet zodat ik zelfs niet om hulp kon roepen. Toen zocht ik op de tast de schaar en knipte er stukjes af, tot het me wel lukte. Oef. Een paar lelijke vingerafdrukken en serieuze krakken, maar het meeste is gered. Toch heb ik er nog geen fotos van gemaakt, bleek uiteindelijk die onderontwikkelde filmrolletjes toch nog bruikbaar en bleef ik uiteindelijk toch maar bij mijn eerste idee, het zijn zelfs mijn allereerste beelden geworden.

Dat het een persoon moest zijn, heb ik uitgebreid naar twee, mijn ouders, zij horen samen en kan ik dus niet splitsen. Hun gemis en afwezigheid en het ver van hen verwijderd zijn wou ik laten spreken uit die beelden, twee fotos was de opdracht.
Ik denk dat de eerste voor zich spreekt. De tweede is een groep jonge bomen die wortel proberen schieten op een rotsachtige ondergrond, in de wind, uitkijkend over de vallei, het eenzame en het verre. Beiden zijn genomen in mijn eigen straat.

Morgen, zaterdag, geef ik de opdracht af, daarna volgt een klaskritiek. Ben benieuwd wat al dat jong volk daarover gaat weten te zeggen!

Maar los van al dat digitaal geweld en tegelijkertijd de eenvoud in tegenstelling met het knoeien van het trage en tijdrovende analoge, vind ik teruggaan naar de roots van het fotograferen het meest inspirerende en leerrijke dat ik de laatste jaren heb gedaan. Ik ben al grote fan, ik ga zelfs gaan zweren bij het ontwikkelen met een randje zodat iedereen het kan zien dat het van een filmrolleke komt, want ik ben er erg fier op dat ik dat nu allemaal nog aan het leren ben.

het portret *1

Al een hele week loop ik te denken aan mijn opdracht voor fotografie. Er moet een portret gemaakt worden van een persoon die ons nauw aan het hart ligt en die we door en door kennen. De persoon in kwestie mag helemaal niet voorkomen in de beelden, toch moeten de beelden erg persoons gerelateerd zijn, moet de sfeer en het gevoel er zijn.

Ik heb enkele ideeen en het liefst zou ik mijn mama of papa willen doen, zij liggen me samen met mijn kinderen en man emotioneel het dichtst, mijn kinderen en Bert zijn alle dagen rond me, dat is te eenvoudig, maar mijn ouders zijn hier ver vandaan. Toch weet ik dat ik het mezelf nu erg moeilijk ga maken, ten eerste omdat hier geen enkel object te vinden is dat me aan mijn ouders doet denken, ook zijn ze hier nog nooit geweest, dus is ook daar geen herinnering in te vinden.

Toch denk ik vaak aan hen, als ik door onze straatjes rondwandel op onze rommelige heuvel en ik de eekhoorntjes zie rondspringen, toen we met de kinderen tot aan de waterval wandelden en onderweg een appeltje en een stuk brood opaten op een oude boomstronk, als ik een bankje zie op een wandelpad en als ik de balkonnetjes bewonder van de buren met geraniumbakken en fuchsias op, als ik de vogeltjes hun lentezang hoor fluiten net als ik nu door het open raam kan horen, het doet me altijd zo erg aan hen en Oostenrijk denken, mijn ouders hun favoriete vakantiebestemming. De herinneringen aan de reisjes en vele wandelingen met hen kan ik hier perfect in beeld brengen zonder hun lijfelijke aanwezigheid.

Het schone aan herinneringen is, dat je enkel de mooie moet onthouden, en dat wil ik in beeld brengen, als een ode aan hen nu ze er zelf nog van kunnen genieten.

Het wordt zwart/wit natuurlijk door de aard van de cursus, maar dat zal de beelden enkel en alleen nog versterken denk ik, ik hoop dat het lukt.

negatieven

Een volle week zat ik spanning. Al jaren verwend met de onmiddellijke feedback op digitale displays, waar je al doende je instellingen op de camera bijstuurd, had ik er nu het raden naar of mijn manueel ingestelde parameters wel correct berekend waren, beter gezegd, of de foto's bruikbaar zullen zijn.

De hele week had ik het volgeschoten filmpje in de camera laten zitten, deze ochtend moest het er dan toch uiteindelijk uit want vandaag zouden we het gaan ontwikkelen. Op de allerlaatste moment heb ik met bevende handen het klepje teruggedraaid tot de befaamde klik om het rolletje met uithangende lip veilig in zijn plastiek containertje te steken en dan diep in mijn zak.

Voor het eerst heb ik de anderen vandaag uit hun schelp zien kruipen, geen in zichzelf gekeerde collegestudenten gekapseld in hun hoodies met ingebouwde iPods die uitdrukkingsloos de lessen volgen, maar levende mensen die ijverig gestuntel vertoonden met negatiefspoelen, ontwikkeltanken en producten. Het leukste was nog wel dat we in paren moesten werken, om het geheel wat vooruit te laten gaan gingen de films met zijn tweeen in een ontwikkeltank. Samenwerken en in spanning afwachten op het eerste zichtbare resultaat, het deed de tongen loskomen.

En zo stonden we als totale leken trots ons eerste rolletje zwart en wit te bewonderen, de in rijen van vijf verknipte negatieven opgeborgen in plastiek hoesjes beschermd tegen stof en vuil, wachtend op de volgende stap.

Maar nieuwsgierig als ik ben, kon ik het niet laten om vanavond de negatieven onder mijn eenvoudige scanner te leggen. En dankzij enkele simpele trukken in mijn photoschop donkere kamer kan ik nu al zien wat er ongeveer van gaat worden. Bovenstaande krijgt voorlopig mijn voorkeur. Van deze mountain lion nam ik er trouwens een hele reeks en ze blijken allen vrij goed gelukt. De eerste keer dat ik voorbij de kooi passeerde lagen ze met zijn tweetjes, broer en zus, op het platform te slapen, geen interessante hoek. In de hoop een beter beeld van ze te hebben, passeerde ik er later nog eens, deze keer liep de ene puma zenuwachtig heen en weer zoals we dat wel vaker in dierentuinen kunnen zien. Mountain lions of ook wel Pumas spreken nu erg tot mijn verbeelding, waarschijnlijk omdat ik weet dat ze hier ook in het wild leven, de kans om er een tegen te komen is erg klein maar is er wel, daarom vooral wou ik ze vangen in mijn camera. Het zijn erg grote en sterke dieren, zeer mooi ook, maar ik hoop ze toch liever niet tegen te komen.

We hebben een opdracht: een portret van iemand maken die ons erg nauw aan het hart ligt, de persoon in kwestie mag wel niet op de fotos staan, we moeten leren abstract denken.

the Zoo shoot

Ik was best een beetje nerveus deze ochtend en dat omdat ik vandaag mijn eerste filmrolletje zwart-wit ooit met een manuele reflexcamera zou schieten. Dat ik alle instellingen zelf zou moeten gaan instellen, rekening houdend met het licht en het beoogde effect bracht een pakje faalangst in me naar boven. De theorie snapte ik wel maar of ik het in de praktijk zou kunnen brengen?

De eerste zenuwen waren er al bij het laden van de camera. Dat het lipje door het sleufje moest en dan zachtjes doordraaien tot alles goed vast zat, camera sluiten en dan nog een keer doordraaien en kijken of het wieltje wel de goede kant ging opdraaien. Wat een spanning.

Nog een keer de instellingen en hun verhoudingen besproken en toen gingen we met zijn allen te voet naar de zoo van de school, een "teaching zoo" letterlijk vertaald een "een zoo om te leren" zowel voor de verzorgers als voor de dieren die gebruikt worden in -vooral- de filmindustrie.

Pal op de middag met een straffe zon, niet de meest ideale omstandigheden voor een fotograaf, maar met de nodige kennis over belichting en trukjes zou het toch moeten lukken.
Voorzichtig schoot ik de eerste foto en meteen viel alle spanning van me af en toen nog een en nog een, en na een aantal kwam ik helemaal goed op dreef, niet te snel, een beetje denken ook, wat draaien hier en dan daar, scherpstellen en klik, of niet, want af en toe vergat ik het hendeltje eerst door te draaien, want zo gaat dat met manuele cameras. Het was ook helemaal niet zo eng als ik dacht en eigenlijk voelt deze camera wel goed, net alsof ik met mijn handen een foto schilder. Ik ging helemaal op in mijn actie zodat ik iedereen ben kwijt gespeeld in deze piepkleine zoo, ik was de allerlaatste en heb niemand meer gezien.

Nu nog een lange week wachten op de eerste resultaten in de donkere kamer.

hoe vang ik licht?

De fotografieles was een uurtje vroeger gedaan dan voorzien en spijtig dat ik dat dan vind!

Alles is zo erg interessant en spannend, maar dat ligt vast aan mezelf want vandaag hebben we de hele technische kant van de camera doorgenomen, droge theoretische stof dus. Over de gebruikte films en hun lichtgevoelige laag, over het reflecterende licht komende van ons object, over de sluitertijd en het diafragma. Het hoe en wat en waarom. Onze eigen camera mochten we zonder schroom betasten en uitproberen, zonder film welliswaar en als huistaak moeten we daaraan alles weten zitten en kunnen gebruiken tegen de volgende les want dan gaan we naar de dierentuin van de school. Een zoo waar je de opleiding dierentemmer kan volgen en waar dieren getraind worden als potentiele acteurs, ze kunnen dan al eens oefenen op ons zwart-wit filmrolleke.

En als ik dan thuis kom en ze lieten een stukje zelfgemaakt quiche voor me over en het hele huis ligt er netjes en opgeruimd bij en iedereen is nog steeds content en tevree, dan voel ik dat het goed is.

Fotografie op college

Uit "Calendar" van Atom Egoyan.

In tegenstelling met de weekdagen, ben ik op zaterdag als eerste uit bed, om acht uur dertig sluit ik de deur achter me en laat man met kinderen voor zes uur achter. Hij mag dan huisvader spelen terwijl mama kan leren wat ze al zeer lang wou kennen, de geschiedenis, de grondbeginselen, de kunst en de echte techniek van het fotograferen. Eindelijk leer ik het spel van het licht.

Het toestel hebben we nog niet ter hand genomen, dat is voor volgende keer.

We hadden het over "semiotics" of het interpreteren van tekens, over de "denotative meaning" en "connotative meaning" of over de letterlijke betekenis en de bijkomende betekenissen. We bespraken de "signs" of tekens en dat die bestaan uit een concept en een vorm. Dit hield ons al enkele uren zoet.

We bekeken de Europese film "Calendar" van Atom Egoyan en bespraken hem.

Er is huiswerk, een reklameadvertentie uitscheuren en er een twee pagina lang stuk over schrijven, voor mezelf een dubbele uitdaging, het beeld en de taal.

Als een studente tussen hoofdzakelijk jongeren met een leraar opgegroeid in Frankrijk en wonende in downtown LA, het voelt goed eens mama-af te zijn.

op ontdekking in de fotografie

Dit is voor de komende maanden mijn kleintje, met dit tweedehands Canon AE-1 cameraatje ga ik de basisbeginselen studeren van de fotografie, zwart-wit. Ik ga me onderdompelen in de wondere wereld van filmrolletjes en manuele instellingen, ik ga onderduiken in donkere kamers, ik ga erop uit trekken om de mooiste composities samen te stellen, ik ga op reis terug in de tijd.

Zeg nooit "het is te laat" of "ik ben te oud" (al doe ik dat zelf veel te vaak), daarom schreef ik me vorige week in als student en gisteren was het mijn eerste zaterdag op college, thuis hebben ze vanaf nu dan het huis voor zich, papa en kinderen baas.

Na al jaren digitaal erop los gefotografeerd te hebben, wil ik beginnen aan het serieuze werk. Niets moet, alles kan, ik zie wel waar het me brengt, maar gewoon terug naar de basis om te klimmen naar de top. Ik heb er alvast heel veel zin in. Elke zaterdag van negen tot twee ben ik een mama tussen hogeschoolstudenten.