loop update

Snel toch even melden dat het lopen nog steeds goed vlot, ik boek niet echt vooruitgang maar ik blijf zo ongeveer wel op peil. Drie keer per week, waarvan minstens een keer een lange afstand, meer dan tien kilometer, dan een keer ongeveer acht kilometer en het minimum stelde ik op vijfendertig minuten waarop ik tussen de zes en zeven kilometer loop. Alles bij elkaar zit ik dus op een vierentwintig kilometer per week.

Vandaag stelde ik mijn iPod in op 70 minuten en rende de canyon in die ik in april met mijn nichtje helemaal ben doorgerend tot aan de kust. Ik zou een half uur naar beneden lopen en dan rechtsomkeer maken om in veertig minuten weer de hele klim te gaan doen. Op de terugweg haalde ik een collegarenner in en hebben we de hele terugweg gesocialised (een woord van mijn kinderen). Met andere woorden kennis gemaakt en gebabbeld over het lopen (wat anders?). De man had zoveel te vertellen dat mijn 'yes' en 'no's en 'whaaw's enzovoort voldoende waren en ik genoeg zuurstof overhield om de stevige klim te doen zonder buiten adem te raken.

Verhalen over zijn ontmoetingen met mountain lions, drie keer in ruim tien jaar, waarvan de laatste twee jaar geleden hier om de hoek, vertelde hij. (Toen ging ik even rillen!) Sindsdien draagt hij steeds een scherp klipmes met zich mee om zich te kunnen verdedigen als hij ooit zou aangevallen worden. (ging nog meer rillen) Maar zo was ik zonder er erg in te hebben wel weer op de parking aanbeland in welgeteld 68 minuten. Mijn traagste pace ooit maar wel met de steilste lange opberg ooit. Voorlopig hou ik deze even voor bekeken. Vrijdag zijn de kinderen thuis en is de zomervakantie begonnen, dan zal ik mijn loopschema grondig moeten gaan aanpassen.

negatieven

Een volle week zat ik spanning. Al jaren verwend met de onmiddellijke feedback op digitale displays, waar je al doende je instellingen op de camera bijstuurd, had ik er nu het raden naar of mijn manueel ingestelde parameters wel correct berekend waren, beter gezegd, of de foto's bruikbaar zullen zijn.

De hele week had ik het volgeschoten filmpje in de camera laten zitten, deze ochtend moest het er dan toch uiteindelijk uit want vandaag zouden we het gaan ontwikkelen. Op de allerlaatste moment heb ik met bevende handen het klepje teruggedraaid tot de befaamde klik om het rolletje met uithangende lip veilig in zijn plastiek containertje te steken en dan diep in mijn zak.

Voor het eerst heb ik de anderen vandaag uit hun schelp zien kruipen, geen in zichzelf gekeerde collegestudenten gekapseld in hun hoodies met ingebouwde iPods die uitdrukkingsloos de lessen volgen, maar levende mensen die ijverig gestuntel vertoonden met negatiefspoelen, ontwikkeltanken en producten. Het leukste was nog wel dat we in paren moesten werken, om het geheel wat vooruit te laten gaan gingen de films met zijn tweeen in een ontwikkeltank. Samenwerken en in spanning afwachten op het eerste zichtbare resultaat, het deed de tongen loskomen.

En zo stonden we als totale leken trots ons eerste rolletje zwart en wit te bewonderen, de in rijen van vijf verknipte negatieven opgeborgen in plastiek hoesjes beschermd tegen stof en vuil, wachtend op de volgende stap.

Maar nieuwsgierig als ik ben, kon ik het niet laten om vanavond de negatieven onder mijn eenvoudige scanner te leggen. En dankzij enkele simpele trukken in mijn photoschop donkere kamer kan ik nu al zien wat er ongeveer van gaat worden. Bovenstaande krijgt voorlopig mijn voorkeur. Van deze mountain lion nam ik er trouwens een hele reeks en ze blijken allen vrij goed gelukt. De eerste keer dat ik voorbij de kooi passeerde lagen ze met zijn tweetjes, broer en zus, op het platform te slapen, geen interessante hoek. In de hoop een beter beeld van ze te hebben, passeerde ik er later nog eens, deze keer liep de ene puma zenuwachtig heen en weer zoals we dat wel vaker in dierentuinen kunnen zien. Mountain lions of ook wel Pumas spreken nu erg tot mijn verbeelding, waarschijnlijk omdat ik weet dat ze hier ook in het wild leven, de kans om er een tegen te komen is erg klein maar is er wel, daarom vooral wou ik ze vangen in mijn camera. Het zijn erg grote en sterke dieren, zeer mooi ook, maar ik hoop ze toch liever niet tegen te komen.

We hebben een opdracht: een portret van iemand maken die ons erg nauw aan het hart ligt, de persoon in kwestie mag wel niet op de fotos staan, we moeten leren abstract denken.