dubbele panne

Oh wat een dag! En hij was nochtans zeer goed begonnen.

Na gisteren met Helena een toer gelopen en gestapt te hebben en Ben op de fiets, raakte ik deze ochtend vroeg op gang. De voorbije week is door de werken een ramp geweest en daar moest ik dus weer eens wat aan gaan doen. Eveline moet toch tegen 7u worden afgezet aan de school voor de waterpolotraining en zo liep ik drie kwartier in het park en legde ruim zeven kilometer af. Boordevol levensenergie en met heel veel plannen voor de dag, maar toen ging het mis.

De oliedrukmeter van de wagen wees onraad aan, een noodzakelijk en dringend bezoek aan de garage dus. Aldaar een hele voormiddag vertoeft waarna het verdict uiteindelijk nog meeviel, te weinig olie en na de toch zo nodige service blijkt alles weer in orde, kwestie van de zaak nu wat in het oog te houden. Foei aan mezelf want mijn vader leerde ons het oliepeil regelmatig eens na te kijken en uiteindelijk doe ik dat nooit, ik heb mijn les nu wel geleerd!

Gestresseerd bij de aanblik van de klok die al na eenen wees snel een wasmachine insteken. Na wat andere gerommel in het washok merk ik dat die het niet doet zoals het hoort, het enige huishoudapparaat dat ik niet kan missen. Anderhalf uur later heb ik een afspraak vast voor reparatie, wel pas binnen anderhalve week, help!

Een paar boterhammetjes later de vuile was in de wagen op zoek naar een wasserette en met een hele hoop quarters liet ik drie machines tegelijk draaien. Al bij al is dit nog het positieve van de pech, zo heb ik toch weer deze plaats leren kennen, de enkele gigantische wastrommels zijn ideaal voor donsdekens en ander lomp volume.

De wagen zou in orde moeten zijn (hopen we),
de vuile was is proper en droog (voor vandaag toch)

en Bert doet zijn best met EHBO voor wasmachines.

de chevy

Zonder auto en met een gezin in de suburbs van Californie, nee dat past niet samen. Autos zijn hier dan wel een pak goedkoper, het blijft nog altijd een dure aankoop en daarom opteerden we destijds voor een tweedehands of "used car", zo kochten we via via een witte chevrolet suburban, de perfecte wagen voor ons zevenen waar zelfs nog een extra passagiertje in past en ook nog een stapel handdoeken, bodyboards, wetsuits, speelgoed, koelbox en ook nog een hele stapel surfboards op het dak. Allemaal zonder problemen. Ten minste wat laadvermogen betreft.

Technisch laat deze acht jaar oude SUV het af en toe eens afweten.

Zo ging hij vorige week weer eens binnen voor reparatie in de chevrolet garage omdat er een raar geluidje was, 'normale slijtage' noemden ze dat, maar laat ze wel eerst het totaal verkeerde vervangen te hebben en Bert zag het onraad zelfs al helemaal op voorhand hangen! Razend waren we en op van de zenuwen en stress. We hebben wel ons geld teruggekregen en de dag nadien is er aan het juiste onderdeel gewerkt, maar ondertussen zat ik wel bijna de hele week zonder mijn chevy! Al een geluk dat Bert carpoolt en we zo wat kunnen puzzelen en met zijn drieen op een achterbank voor twee is nog net te doen. Maar gemak en vertrouwen zijn wel wat anders. Wist je trouwens dat wit momenteel mijn favoriete autokleur is?