De Nacht van Vlaanderen

We zijn nu net een week in Belgie, we wonen in ons oude huisje en hebben een druk programma met het bezoeken van familie en vrienden. Wat wil je, na vier jaar wil iedereen wel een keer zien en horen hoe erg we veranderd of niet veranderd zijn. Ook wij vinden het spannend om weer even Belg in eigen land te zijn.

Middenin in ons bezoek zijn we nu en vandaag bekom ik van de marathon in Torhout gisterenavond, bij wijze van spreken "tussen de soep en patatten" wou ik een loopwedstrijd op Vlaamse grond meepikken, het enige alternatief als lange afstandloopster was deze Nacht Van Vlaanderen marathon. Getraind voor lange afstanden en lange uren onderweg maar ongetraind voor een marathonrace op een constant vlak en hard parcours stond ik op tijd aan de start en mijn zusje wild supporterend aan de kant.

En zo liep ik vrijdagavond door de straten en het platteland van Torhout en Lichtervelde, begonnen in zonlicht en eindigend in het middernachtdonker. Mijn zusje liep de tweede helft met me mee, welkom gezelschap in tijden van afzien. Na mijl 16 begon ik helemaal op te krampen en zakte mijn constante snelheid gevoelig, een sub vier zou ik niet meer halen, daarvoor werd het te lastig lopen. Maar de aankomst halen zou ik wel maar enkel dankzij een paar welkome stappauzes.

Het werd een eindtijd van 4 uur en 17 min., niet echt denderend, maar zonder echte voorbereiding misschien ook niet helemaal slecht.

Nu weet ik dat ik me behoorlijk dien voor te bereiden voor Santa Barbara, een marathon op 6 December dit jaar waaraan ik graag wil deelnemen en onder de vier uur wil eindigen.

Het viel me op dat in Vlaanderen de marathon veel meer competitief wordt gelopen dan bij ons in de US waar er vele recreatieve deelnemers zijn in de loopgroep, net genoeg getraind om te finishen en ondertussen gewoon een leuke dag te beleven.

Er hing een goeie sfeer maar de kermis met de stinkende eetkraampjes vond ik irritant, met een overhoop liggende maag van de inspanning lopen door de damp en rook van frietkramen en barbeques is volgens mij om problemen vragen.

Het positieve is dan weer de wedstrijdfotograaf die zijn fotos al uitgeprind had klaarliggen in de sportzaal na afloop voor verkoop aan een redelijke prijs.

Een groot negatief punt is het verschil dat er wordt gemaakt in geldprijzen bij mannen en vrouwen, discriminatie die echt niet meer van deze tijd is.

Al bij al een leerzame loopervaring.

San Francisco

Vrijdagmiddag vertrok ik richting noorden voor een zes uren durende autorit naar San Francisco om er samen met de trailrunnersgroep twee dagen te gaan lopen in de machtige en gigantisch uitgestrekte en wondermooie natuur van de stad die gekend staat om zijn kaarsrechte straten op ijzelingwekkende hellingen en haar lange Gouden Brug.

Zaterdagochtend al vroeg op pad, eerst nog een uur over de wagenziekmakende zigzaggende highway 1 door het gebergte en na wat bekomen vertrokken we met de groep op een tocht van meer dan 19 mijl en een totale klim van iets meer dan 7000ft. in het Point Reyes gebied. Van Bear Valley naar de Alamere Falls, een waterval die uitkomt op het strand, het vroeg heel wat klim- en kunstwerk maar het was alle moeite waard.

En zondag een kortere loop om alle stramme spieren en pezen wat los te lopen, 7mijl, 1800ft. klimmen naar een summit en dan weer terug, een tochtje van nog geen anderhalf uur om daarna te ontbijten en de terugtocht naar huis te beginnen.

Een hele reis om alleen maar te gaan lopen, niet iedereen begrijpt het, misschien zijn trailrunners echt wel een beetje gek!

"You're crazy!" dat zegt mijn vriendin Sharon ook als ik haar vertel dat ik tijdens mijn reisje in Belgie ineens ook maar een plaatselijke marathon meeloop, op de valreep voor mijn vertrek van morgenochtend heb ik me ingeschreven, met mijn lange bergtrainingen in de benen zou een marathon racen moeten lukken, eens zien of ik het platte vlaamse land ook kan aanvallen!

Vlaanderen, here I come!

de Eindspurt

We zitten in de eindspurt van het schooljaar, letterlijk was het de laatste weken rennen van de ene schoolse avondactiviteit naar de andere. Ik ben enorm trots dat mijn kinderen het bijzonder goed doen op school, zowel op academisch vlak als op sportief vlak, maar hier worden ze daar publiekelijk voor beloond in Award avonden waarop ze voor hun hoogstaande kwaliteiten worden herkend met chique certificaten en dat zorgde voor aaneensluitende avonden op school en amper tijd om deftig te koken op een schappelijk uur, late afwas en tijd voor de nacht. We zijn er bijna door, vanavond had Ben zijn klasvoorstellingsavond van hun theaterstuk over de Gold rush in de geschiedenis van Californie, vrijdagavond gaat Eveline voor het eerst naar de Prom night en maandagavond is er nog een awarduitreiking voor Helena. Tussendoor worden er nog heel veel eindtesten gemaakt en volgende week schooluitstappen.

Ondertussen is Bert herstellende van een griep en zijn we last-minute ons aan het voorbereiden op ons eerste reisje naar Belgie. Ik en de drie jongsten gaan eindelijk na vier en half jaar Californie op bezoek bij familie en vrienden, we hopen Vlaanderen na al die tijd nog te herkennen! Nog negen dagjes en we zijn onderweg!

Maar eerst trek ik nog een weekendje met de trailrunners groep naar San Francisco om er op zaterdag en zondagochtend te lopen in de naar het schijnt prachtige natuur aan de kust. Ik heb er echt veel zin in, alleen laat ik weer niet graag mijn gezin achter maar wou ik dat ik dit met hen kon delen.

Hieronder nog een beeld van mijn laatst gelopen trailrace, de "Malibu Creek Challenge" in mei, foto genomen tijdens de eindsprint op het enige stukje asfalt net voor de finish, en ook hier geef ik nog een keer alles wat ik nog in me heb na een verscheurende race door het gebergte van Malibu van twee uur en veertig minuten.

natuur gedrommel

Na het vertrek van mijn zusje en haar dochters was het een beetje triestig stil in huis. Sommigen werden plots overwelmt met heimwee en gemis en hadden hullucinante idealistische voorstellingen van ons vroegere leven, huis en school. Ondertussen is dat weer vanzelf overgewaaid en genieten we nog steeds van de mooie herinneringen samen.

Desondanks het toen tijdens hun bezoek hier betrekkelijk fris en koel was, werden we nadien reeds twee keer overvallen door een korte hittegolf, werden we een drietal keer dooreen geschud door aardbevingen en zorgde de nieuwe griep (hier swine flu geheten) ervoor dat onze High school gesloten werd. Ondertussen gaan de kinderen weer naar school en is de grootste smetvrees wat geweken, de aardbevingen doen ons er weer aan herinneren om voldoende mondvoorraad te stockeren en de brand in ons geliefde buurstadje Santa Barbara dringen er ons op aan om de tuin te snoeien en grote opkuis te doen, of zoals we dat hier zeggen de 'brush clearance'. Zo komen morgen de tuinders met snoeischaren, haagscharen en bosmaaiers alle bomen snoeien en alle dode gras verwijderen in een voldoende grote perimeter rond het huis, een werk dat opgelegd is door brandweer en brandverzekering.

Ondertussen leven, werken en studeren we natuurlijk gewoon verder. De kinderen zitten middenin testweken, Bert heeft stressvolle dagen en ik probeer mezelf gelukkig en content te houden om dat alles 's avonds met zachtheid op te vangen.

Zo loop ik nog lustig verder op bospaden, de laatste paar weekends liep ik (zoals ze bij ons zeggen) 'back to back' . Dat is zowel op zaterdag als op zondag een lange afstand lopen, een trainingtactiek die vooral bij ultras (alles wat langer dan een marathon is) wordt gebruikt. Niet dat ik doelbewust voor een ultra aan het trainen ben (ik wil het wel graag eens doen hoor!) maar ik voelde dat ik wat in te halen had na mijn weekje wat ziekjes te zijn geweest en ook wel door mijn zusje die niet te kloppen was op onze eindeloze steile hellingen. Ik heb me dus weer wat opgewerkt en morgen loop ik de laatste trailrace van het seizoen, de 'Malibu Creek Challenge', een 14 mijl race die gaat over hardbrekende lange en steile hellingen. 't Zal zweten en zwoegen worden want het is warm en mijn zusje is er niet om te proberen bijhouden. (Had ik echt moeite mee hoor tijdens onze berglopen samen, wie had dat nu gedacht!)

En vandaag ben ik nog een keer gaan mountainbiken van bij ons thuis tot aan de zee en terug lossendoor de bergen en heb ik voor de eerste keer mijn echte cushy fietsbroek ingereden, mijn nieuwe gelhandschoentjes ingezweet en mijn drinkbekerhouder uitgetest en het werd allemaal goedgekeurd, bedankt zus om me hiermee te helpen uitkiezen! In het park had ik afgesproken met twee gymvriendinnen, de ene heeft net als ik vijf tieners en loopt volgende week een marathon in Utah en de andere heeft wat gezondheidsproblemen achter de rug en probeert weer terug in vorm te geraken en samen waren we een gezellig team! Voor herhaling vatbaar.

En eindelijk is mijn 'poison oak' besmetting geweken. Inderdaad, tijdens de laatste bergloop met mijn zusje en de trailrunners was ik blijkbaar toch langs het giftige plantje gelopen, twee weken later had ik lelijke, jeukende plekken (als brandwonden) op de betreffende plekken op mijn onderbenen, kreeg ik overal kleine bultjes op armen en bovenbenen en gingen mijn ogen half dichtzwellen door een allergische reaktie. Van dat alles is nu bijna niets meer te zien en weet ik weer hoe gevaarlijk een klein onschuldig plantje toch kan zijn.

Ragnar aanpassingen

Op de laatste dag voor de start van de estafette race, bij de organisatie moet het toen een vreselijke troep zijn geweest want tijdens de laatste uren komen er nog berichten door van wijzigingen in de route. Op het allerlaatste moment werd bekend gemaakt dat er voor bepaalde stukken van het af te leggen parcours geen toestemming is verkregen omwille veiligheidsredenen, zo valt het hele stuk op de highway 101 eruit ter hoogte van Rincon en de hele lange stretch die over grondgebied Malibu gaat. En laat dat dit nu net de stukken zijn die mijn minivan moest lopen. Al bij al schoot er voor mij slechts 3,5 mijl te lopen over ergens in de ochtend, een beetje gek om daarvoor een hele dag en nacht in een volle minivan met vreemde lopers te zitten. Daarom is er in overleg met onze team kapitein beslist dat ik niet meer zou deelnemen en dat een andere loper uit het team dat stuk zou overnemen. Volgens het boekje of zoals zij het de 'race bijbel' noemen zou het team hiervoor gediskwalificeerd worden maar omdat dit een eerste Los Angeles deelname is en er dus blijkbaar nog heel wat kinderziekten zijn, kon het met deze routewijziging nu wel.

Of ik het nu jammer vind? Een beetje wel, het had een speciale ervaring geweest maar daarbij blijft het. Anderzijds zal ik morgen nu niet moe, wagenziek en kreupel rondlopen. Hoef ik mijn hele kroost niet achter te laten en kan ik nu wel naar de verkennings trainingsloop gaan op zaterdagochtend van een race die ik binnen twee weken wel zal lopen 'en' nog energie over hebben om ook op zondagochtend met de trailrunners over de Backbone van de Santa Monica gebergte te kunnen lopen.

24 uren Relay race

Run, drive, sleep, repeat ...

Het begon allemaal zeer onschuldig. Een loopvriendin kijkt al maanden uit naar deze aflossingsrace maar de laatste weken sukkelt ze met een blessure die ze welliswaar onder controle heeft maar niet helemaal wil genezen, ongerust had ze me hier al enige keren over gemaild en toen stelde ik haar enkele dagen geleden voor, indien ze niet zou kunnen lopen in deze race ik wel bereid was om haar plaats in te nemen. Maar Kathy mailde me terug dat een ander team anders wel hopeloos op zoek was naar een vervanger en of ze me mijn naam mocht doorgeven. Onschuldig zegde ik toe dat ik zou proberen hen uit de nood te helpen, maar niet echt gedacht dat dit team me zou willen.

Zo vandaag regelde ik snel opvang voor Ben en Helena voor vrijdag na school want sinds vanochtend weet ik dat ik een van de twaalf lopers zal zijn van team 'Runner X' die die vrijdag nonstop tot zaterdag zullen lopen langs de westkust van Zuid Californie, 187 mijl (= 301 km) vanaf Santa Barbara naar het zuiden tot in Orange County.

Hoe het werkt?

Twaalf lopers verdeeld over 2 minivans. Eerst loopt iedereen uit de eerste minivan om beurt een sectie, daarna iedereen uit de tweede minivan, dan weer iedereen uit de eerste wagen, enzovoort. Iedereen loopt drie keer. Ik wacht nog op het definitieve schema, maar zoals het er nu uitziet zal ik lopen ergens tussen vijf en zes uur vrijdagnamiddag, rond middernacht en ergens in de vroege ochtend op zaterdag. Aankomst in Dana Point is gepland op de middag van zaterdag.

En zo een hele dag en nacht bezweet in een auto zitten, niet slapen, geen deftig eten en af en toe een sprintje lopen van vijf tot tien kilometer, is dat nu de definitie van 'Fun' ? vragen ze zich hier thuis nu af!

The Ragnar Relay

vakantie is over

Mijn zusje en haar twee dochtertjes zijn alweer thuis. Door ons drukke programma en ook wel door een dikke verkoudheid die me de laatste dagen velde, kwamen de berichtjes wat verlaat door, maar nu het leeg en stil is in ons huis had ik opnieuw tijd over om te schrijven, toch telkens op datum dus scroll maar door naar beneden.

Er staat ook nog een leuke samenvatting op de vanbrandekes webpagina!